Odcinek czwarty

Wszystko się kiedyś kończy. Kiedy trasa toru odskakuje od portu, to już za chwilę mamy pomnik Fangio i zakręt Noghes. Te donice się przed wyścigiem zdejmuje, jak sądzę.

A potem już tylko prosta startowa i da capo al fine. To znaczy kierowcy, na co dzień to chyba jedynie rowerzysta mógłby ćwiczyć 70 okrążeń.

Oczywiście, kierowcy po przejechaniu linii mety muszą jeszcze dojechać do alei serwisowej.

W sumie aleja serwisowa poza czasem wyścigowym, była całkiem przyjemnym miejscem do spacerowania:-)

Akurat składali jakieś karuzele i inne atrakcje dla dzieci.

Do początku

Odcinek trzeci

W tunelu pierwszym zaskoczeniem jest, że można sobie wzdłuż niego przejść, że nie jest przeznaczony wyłącznie dla samochodów. Drugim zaskoczeniem jest, kiedy po drugiej stronie tunelu widzę bramę, prowadzącą do jakiegoś warsztatu – tego akurat się nie spodziewałem znaleźć. Niestety, wszystkie obrazy z wnętrza tunelu będę przywoływał tylko z pamięci, szkoda że Państwo tego nie widzą.

Po opuszczeniu tunelu w odróżnieniu od kierowców nie musimy szczególnie przyzwyczajać wzroku, ale czujemy się niepewnie – bo nie widać szykany. Nie byle jakiej, bo Nouvelle Chicane, trudno przegapić, ale droga jednak prosto jak strzelił. Idziemy, rozglądamy się, rozumiemy. Droga biegnie prosto, ale z boku wielkie donice z kwiatami ograniczają możliwość wjazdu do portu, wystarczy sobie wyobrazić, że ich nie ma – i oto jest miejsce na szykanę, przy czym bariery są konieczne, żeby nie wpaść do wody (podczas wyścigu oczywiście). Idziemy więc teraz wzdłuż nabrzeża Quai des Etats-Unis, patrząc na zaparkowane jachty, i myśląc, że w tym momencie idziemy dokładnie torem w kierunku Tabac.

Przy Tabac niestety musieliśmy zejść z toru, ale nie dlatego, że nas wyrzucili, można było iść dalej torem wzdłuż nabrzeża. Żałuję, że nie podszedłem do basenu za zakrętem Chiron, i nie wiem na jakich warunkach można w nim zażyć kąpieli (to i tak byłaby wiedza dla zasady).

Do oglądania wyścigu basen raczej by się nie nadawał, chyba żeby zająć miejsce na szczyci zjeżdżalni, ale kto wytrzyma tyle czasu na zjeżdżalni?

A port sobie biegnie dalej w kierunku Rascasse.

Część piąta

Odcinek drugi

W tej części jest zawsze powoli i leniwie. Od Mirabeau rozpoczyna się najwolniejszy odcinek w całej Formule 1. Jest faktem, że trzeba się poruszać powoli, kiedy trzeba zwracać uwagę na zaparkowane wzdłuż ulicy motocykle.

Aż w końcu miejsce niepowtarzalne – nawrót Fairmont przed Grand Hotelem. Jak widać wszyscy mają tu dość czasu i miejsca.

Po nawrocie teoretycznie wszyscy się zaczynają rozpędzać. Chociaż szału nie ma, to przynajmniej drogi nie sposób pomylić.

Zaraz za Mirabeau Bas, będzie zakręt Portier prowadzący do tunelu. I tu jak się ktoś pośpieszy, to może się zdziwić, że pojechał niezupełnie tam, gdzie zamierzał.

Jakbyście mieli problem w tym miejscu, to pamiętajcie – nie pierwsza w prawo, tylko ta następna na rondku, za znakami na Port.

Część czwarta

Odcinek pierwszy

Do góry można się było rozpędzać, potem jednak przed Massenet trzeba zwolnić. To właściwie zrozumiałe, robi się ciasno. No i trzeba rozważyć, czy nie wpaść na chwilę do sklepu.

Massenet się ciągnie i ciągnie, dobrze jednak że nie jedziemy niczym bo można oglądać widoki, aż w końcu trzeba zwolnić, bo docieramy w okolice kasyna. A tam tłok, od ludzi i od samochodów, jedne do kasyna, drugie do hotelu po drugiej stronie ulicy.

I to samochodów nie byle jakich. Rodzina szejka z Dubaju bez wyjątku używała ferrari stojących jedno koło drugiego. Stojące nie opodal nich audi A6 na rumuńskich numerach wyglądało jakby należało do opiekunki do dziecka. Pora jednak ruszać dalej, na szczęście droga idzie teraz w dół kierunku Mirabeau.

I to solidnie w dół.

Część trzecia

Wychodzimy z dworca i rozglądamy się. Kierunek może być tylko jeden: w dół, tam musi być morze, gdzie morze tam port, gdzie port, tam.. Idziemy, dochodzimy do bulwaru, przeciskamy się przez pas parkingowy wchodząc na przejście dla pieszych, zmuszamy samochody do zatrzymania się, szybko uciekamy z buspasa. Rozglądamy się – drzewa wyglądają jakby znajomo.. Idziemy kawałek wzdłuż bulwaru, i wreszcie Ją widzimy, oto jest:

Skoro mamy już prostą startową, to dalsza droga jest oczywista: do pierwszego zakrętu. Niestety, nie da się go pokonać na skróty – albo przejściem podziemnym, albo serią przejść przez boczne uliczki. Kiedy w końcu jesteśmy na zewnętrznej, zaczynamy się cieszyć, że nie musieliśmy go przejeżdżać, bo łatwo się w nim zgubić. I w ogóle wygląda nie tak. Na szczęście jego patronka Święta Dewota spogląda z boku i ogólnie czuwa.

Teraz zaczynamy żałować, że nie mamy do dyspozycji żadnych koni mechanicznych. Od Sainte Devote droga biegnie w górę, i to solidniej niż to się wydaje w telewizji. Beau Rivage majaczy gdzieś w górze..

Dobrze, że po drugiej stronie ulicy szeroki chodnik, z coraz lepszym z każdą chwilą widokiem na port, jachty i całą resztę z tunelem włącznie.

Dobrze, że przed Zakrętem 3 zrobi się bardziej płasko. Ale to następnym razem.

Część druga