Holandia grała w finale mundialu trzykrotnie. Trzykrotnie przegrała (nikt nie ma tak złej statystyki, Węgrzy przegrali oba finały z dwóch, w których zagrali). 

Ostatni finał Holandia przegrała z Hiszpanią, cztery lata temu. W fazie grupowej wzięła odwet, wysyłając Hiszpanów do domu na najwcześniejszym możliwym etapie (z pewną pomocą Chile). 

Przedostatni finał Holandia przegrała z Argentyną. W środę będzie miała szansę się zrewanżować, wybijając Messiemu z głowy myśl o finale (i tytule). Jeśli jej się to uda, zagra w finale po raz czwarty, i być może będzie mogła zrewanżować się Niemcom za swój pierwszy przegrany finał. 

Holandia będzie trzymać kciuki za Niemców we wtorek, w ich półfinale przeciwko Brazylii. Aha, drobiazg, przedtem trzeba (za godzinę) odprawić Kostarykę, ale na razie przebieg rund pucharowych nie daje kopciuszkom szans.

Finis Africae

Drużyn afrykańskich w tej rundzie było dwie. Obie zagrały w zielonych strojach, obie dały niezły wycisk faworytom (w białych strojach) – choć „zielone piekło” to to nie było – obie poległy w końcówkach. Algierii będzie mi chyba najbardziej szkoda, fascynowali mnie od pierwszego meczu grupowego swoją żywiołową, choć nieco nieokiełznaną grą. 

To nie są ćwierćfinały dla aspirantów

Jakże zresztą mocno zarysował się ten schemat: wychodzili na mecz faworyci i aspiranci. Aspiranci zamiast drżeć i prosić o łagodny wymiar kary, stawali dumnie i robili co mogli, by mecz wygrać i zrobić przykrą niespodziankę faworytom, często byli w tym bardzo przekonujący. I z każdym kolejnym meczem, w którym widziało się zaskakująco dobrze grających aspirantów, człowiek ogarniała łagodna rezygnacja: że na koniec faworyt wyciągnie jakieś gole znikąd (nie, nie sugeruję nielegalnej pomocy, ta runda była od niej wolna), nie dając nawet szansy na ostatnią reakcję. Chile przeciw Brazylii, Meksyk przeciw Holandii, Szwajcaria przeciw Argentynie, USA przeciw Belgii – tak pięknie, tak samo na koniec.

Bramkarze rzucają się w oczy

To oni grali pierwsze skrzypce, to im zawdzięczamy najwięcej emocji, od pierwszego do ostatniego meczu: Bravo, Ochoa, Navas, M’Bohli, Julio Cesar, Neuer… Wszystkich i tak przebili jednak bramkarze dnia ostatniego. Tim Howard skończył mecz ze statystykami iście hokejowymi, broniąc jak w transie bodajże osiemnaście strzałów Belgów (łącznie drużyny w tym meczu oddały chyba ponad 50 strzałów w ciągu 120 minut), przyćmić Courtois to osobny wyczyn. Najbardziej jednak niezapomnianym widokiem będzie lśniąca w słońcu kanarkowa bluza Benaglio, który w ostatnich minutach dogrywki dryblował w narożniku pola karnego Argentyny, zatrzymując się dopiero na trzecim przeciwniku. 

W zasadzie dość trudno pisze się komentarz do meczów, których się nie widziało, lub prawie nie widziało. Z pierwszego widziałem pół godziny drugiej połowy, i.. rzuty karne, z drugiego – końcowe dwadzieścia minut (czyli w obu przypadkach chwile decydujące o rozstrzygnięciu). 

Cechą wspólną obu meczów było, że faworyci grali z rewelacjami, i że faworyci na boisku wyglądali mocno papierowo. Różnicą było jednak, że jedna rewelacja szarpała jak wściekła do ostatniej chwili, a druga – wyszedłszy na prowadzenie postanowiła dotrwać do końca i dała się faworytom zdominować (jakkolwiek pierwsza rewelacja nie prowadziła nawet przez chwilę).

Oba mecze zakończyły się awansami faworytów dzięki trafieniom z jedenastu metrów. O ile jednak Chilijczyków wszyscy żałują – bo ich gra zasługiwała na więcej, niż remis po 120 minutach, a w decydujących momentach obijali bramkę (Pinilla w poprzeczkę w 120 minucie, Jara w słupek i wzdłuż bramki na koniec serii karnych) – tak Meksykanów mi nie żal. Nie dość, że postanowili poćwiczyć grę „turniejową” i zamiast kontynuować grę ofensywną próbowali dowieźć wynik małym wysiłkiem, to zaczęli popełniać błędy – których kulminacją było zupełnie bezmyślne wystawienie w polu karnym nogi w stronę Robbena, o jeden niepotrzebny krok za daleko. Po najlepiej wykonanym na tym mundialu karnym (Huntelaar), nie mieli już nic do powiedzenia.

Można jedynie współczuć zawodnikowi, który na najważniejszą imprezę roku przyjeżdża nie w pełni sił, i na dodatek w słabnącym zespole. Można współczuć, że już w pierwszym meczu jego drużyna dostaje w plecy tak mocno, że musiałaby dokonać cudów w następnych meczach, aby odrobić niekorzystny bilans bramkowy. Od zawodnika, który aspiruje do tytułu najlepszego na świecie, oczekuje się jednak zawsze, że swoją drużynę pociągnie, zrobi coś z niczego. 

Można współczuć Cristiano Ronaldo, ale bolesna prawda jest taka, że jego konkurenci do tytułu Najlepszego swoim drużynom wyraźnie dodawali (zwłaszcza Messi, który swojej drużynie sam jeden zapewnił siedem punktów), a on – nie. Jak by nie patrzeć, Messi, Neymar i Mueller mają po cztery gole (Robben trzy) i grają dalej, a Ronaldo wraca do domu z jednym golem, utrzymując swoją średnią mundialową. 

Tego jedynego gola strzelił zresztą, kiedy dostał pod nos niesamowity prezent – czyli zbicie piłki przed bramkarza spod linii bramkowej prosto pod nogi stojącego na środku pola karnego przeciwnika. W tej fazie meczu po boisku już w zasadzie tylko dreptał, wszystkie inne znakomite sytuacje zmarnował, jak cztery lata temu.