Przeczytałem dziś dowcip, że Polska nie wyszła z grupy, bo jest na Euro gospodarzem, a gospodarz nie wychodzi, jak ma gości. Przyjmijmy, że nie wszędzie na świecie zasada ta musi być respektowana, w szczególności na Ukrainie. Nas już w turnieju nie ma, pokibicujmy Ukraińcom, dla nich pozostanie w turnieju może być nawet ważniejsze, niż dla nas (choć Euro na pewno u nich potrwa dłużej niż u nas, bo finał jednak w Kijowie). 

Muszą rezuny wygrać dziś z Anglikami, żeby nie odpaść, remis nie pozwoli im na wyprzedzenie Francuzów bez względu na to, co zrobią Szwedzi. Nie będzie to pewnie łatwe, ale może tym razem niebo oszczędzi im nawałnicy. 

Gdy emocje już opadły jak po wielkiej bitwie kurz.. człowiek zaczyna próbować racjonalizować. Zastanawiać się dlaczego potoczyło się tak a nie inaczej, nie skupiając się na prymitywnym „gupi franek” i wyniosłym „ja wiedziałem że tak bendzie”. 

Myślę, myślę, i czuję, że im więcej myślę, tym bardziej nic nie rozumiem. Bo niby przegraliśmy jak zawsze (choć ja z tych, którzy hiszpański mundial oglądali i nie uwierzą, że się powtórzyć nie może), z tymi samymi problemami co zawsze, ale przecież na zdrowy rozsądek nie powinniśmy. Mieliśmy wszak w składzie zawodników chwalonych już nie tylko na naszym podwórku, zaczynając od zaliczanego do Weltklasse tercetu dortmundzkiego (który jakby został pochłonięty przez Trójkąt Bermudzki czy może raczej Bohemski), podstawowych zawodników drużyn walczących w czubie silnych lig (Anglia, Francja, Holandia, Belgia, o Niemcach już było), z Ekstraklasy wczoraj na boisku mieliśmy raptem jednego zawodnika (zresztą najsłabszego, który zawalił gola, choć to tylko symbol, a nie zależność). Trudno więc zwalać wszystko na niedotrenowanie, analfabetyzm czy jakie tam jeszcze cechy możemy przypisać Polskiej Myśli Szkoleniowej. Co gorsza – dla racjonalizowania i generalizowania – co najmniej jedną trzecią składu stanowili zawodnicy, którzy z Polską Myślą Szkoleniową zetknęli się dopiero w reprezentacji, a dwaj podstawowi zawodnicy to nawet polskie geny mają jedynie w niewielkiej ilości (choć koncepty genetyczno-rasowe to nie żaden racjonalizm, tylko desperacja).

Przypomina się, co napisałem zeszłego lata – że „typowe polskie” przywary można zobaczyć nawet u zagranicznych zawodników pod zagranicznym trenerem, lecz w polskich barwach. Wtedy upatrywałem odpowiedzi w jakimś duchu, dziś też nie widzę mądrzejszego ponad Ducha Narodowego, Króla-Ducha, który czasem wieje w skrzydła husarii, lecz częściej męczy się i kładąc się na odpoczynek, miast pomagać pęta nogi. 

Nie rozumiem. I taki miał być pierwotny tytuł tej notki. 

 

Narodowa świadomość ma kaca-giganta, bo oto bohaterowie nie stanęli na wysokości zadania i nie wygrali meczu o wszystko, który musieli wygrać. Rozpoczyna się Wielkie Narodowe Poszukiwanie Winnych, które skieruje się albo przeciwko trenerowi nieudacznikowi, który [źle zestawił/źle nastawił/nie zmieniał/źle zmieniał/wpisać według uznania] albo przeciwko odpowiednio dobranemu zawodnikowi, który rozczarował (o, na przykład). 

Teoretycznie trzeba było niewiele, nie popełnić paru błędów w obronie (po jednym krytycznym na mecz) albo wykorzystać co najmn iej jedną z sytuacji, których wbrew pozorom nie zabrakło, zwłaszcza w początkowych 20 (może 30) minutach każdego meczu. I to, wbrew pozorom, stara, stareńka choroba naszego futbolu: jeżeli nie uda się strzelić właśnie w tych 20-30 minutach, zaczyna się nerwowe poszukiwanie jakiejkolwiek szansy, udane (jak z Rosją) albo nie. Tak było za Engela (w eliminacjach udawało się), za Janasa (w eliminacjach udawało się), za Beenhakkera (udawało się w pierwszych eliminacjach). Za Smudy niby to co się działo w meczach testowych, nie miało znaczenia, przyszły mecze o stawkę – Greków nie roznieśliśmy w 30 minut i klapka, Rosjanom nie strzeliliśmy i wymodziliśmy remis, Czechom nie strzeliliśmy w 20 minut i armaty poszły spać. 

Zostawiam innym analizy taktyczne, techniczne, kondycyjne, szybkościowe. Pozostanę przy prostej prawdzie tego wieku: jak nie ustawiamy meczu w 20 minut (może 30), to źle. Rozumiem to świetnie, sam mam sprinterskie zapędy do szybkiego załatwiania sprawy, miast cierpliwego i skutecznego prowadzenia na dystansie. Ale nie ja jestem zawodowcem na 90 minut.