Na tegorocznym Wimbledonie mógł się czuć jak cień, jak niewidzialny. Miał pecha, bo zwykle kiedy grał, równolegle trwał jakiś inny pojedynek, dużo bardziej przykuwający uwagę kibiców. Kiedy wygrywał w meczu drugiej rundy, wszyscy czekali z zapartym tchem, czy Janowicz zagra z Kubotem; kiedy wchodził do ćwierćfinału, wszyscy emocjonowali się tym jak Janowicz z Kubotem grał. Dziś, kiedy walczył jak lew w ćwierćfinale (pierwszy tie-break przegrany do 10, drugi wygrany do 6, trzeci set jednym przełamaniem na korzyść faworytów), wszyscy i tak patrzyli na równie zaciekle (i równie nieskutecznie) walczącą o finał Radwańską.

Najbardziej dostrzeżony został, kiedy ustanawiał swój wimbledoński rekord w deblu, przegrywając mecz o wejście do ćwierćfinału, głównie za sprawą swojego partnera – Kubot grał ten mecz w kilka godzin po zwycięskim pięciosetowym boju o ćwierćfinał singlowy, nikt nie był zdziwiony, że przegrali w trzech gładkich setach. A przecież miał już czas, w którym był sportowym celebrytą, kiedy grał w finale Wielkiego Szlema i Masters, wygrywał turnieje, był nadzieją na medal olimpijski. Tylko na Wimbledonie mu zwykle nie szło, nawet w najlepszych latach, raz tylko w mikście przed laty doskoczył do ćwierćfinału. 

W parze z Kvetą Peschke ma teraz niezłą passę – przed ćwierćfinałem na wimbledońskiej trawie był półfinał Australian Open i finał na Flushing Meadows, ciekawe czy uda im się to powtórzyć, albo jeszcze lepiej podskoczyć wyżej. Marcin Matkowski ma 32 lata, z tego dziesięć spędzonych na karierze zawodowej, jeśli ma jeszcze wspiąć się po laury, to czas.. najwyższy.

Ciężko pisać o tenisie w chwili, kiedy Cały Naród się nim rozemocjonował, kiedy wszyscy nagle stali się tenisistami, kiedy nasila się jerzykomania, isiomania i lukimania. Rozumiem powody tych emocji, oczywiście, w końcu nawet oficjalna strona wimbledońskiego turnieju ogłosiła, że oto po raz pierwszy w historii w ćwierćfinale zagra dwóch Polaków, na dodatek ze sobą, przez co gwarantowany jest występ Polaka w półfinale. Do tego Agnieszka Radwańska realizuje plan i tak oto mamy trzech reprezentantów w ćwierćfinale, pomyśleć że trzy lata temu ogłosiłem za sukces, kiedy podobna trójca znalazła się raptem w drugiej rundzie. 

Euforia przysłania nam oczy na tyle, że przestajemy dostrzegać to, co ciekawsze. Zarówno Kubot, jak i Janowicz mieli w swoim planie Wielkie Nazwiska, ale sportowy los odebrał im szansę zostania ich pogromcami, rekompensując to teoretycznie łatwiejszą grą z zawodnikami niższej klasy. Jakby nie patrzeć, w „polskim” ćwierćfinale mieli grać Nadal z Federerem, paru wysoko notowanych zawodników też w szybkim tempie pożegnało się z turniejem, Murray z Djokoviciem nie narzekają pewnie szczególnie z tego powodu. 

Przerzedzenie faworytów turnieju męskiego to i tak nic w porównaniu z tym, co dzieje się w turnieju pań, tam faworytki położyły się pokotem. Radwańską traktujemy jako faworytkę „z urzędu”, a w tej chwili została w turnieju najwyżej rozstawioną zawodniczką i jedną z raptem trzech z pierwszej dziesiątki! Świadomość, że jej największe „zmory” już jej nie przeszkodzą, sugeruje już rozścielenie czerwonego dywanu, niemniej Na Li i zwłaszcza Petra Kvitova (choć ta druga „teoretycznie”) myślą o sytuacji dokładnie tak samo. 

Trzy mecze z Polakami na pewno jeszcze przed nami. Pięć to liczba zupełnie wyobrażalna. Wolę hamować w tym miejscu kibicowską wyobraźnię, która już-już widzi biało-czerwone nagłówki o sensacji dekady, i powtórzyć, że nie ma co udawać Wielkiej Tenisowej Potęgi. Choćby dlatego, że zawiedzione marzenia bolą. Tak jak bolą tych, którzy odpadli nieoczekiwanie.