Siedem lat

Jak ten czas leci… rok po roku odhaczamy kolejne urodziny, dziś Zapiski świętują siódme. Pierwsza notka pojawiła się bladym świtem o 6:31, więc symbolicznie o tej właśnie godzinie wypadałoby świętować, ale – nie czarujmy się – nikt wtedy nie będzie miał do tego głowy.

Piszę raczej rzadziej niż częściej, zwłaszcza w porównaniu do lat zamierzchłych, jeśli piszę więcej niż raz dziennie to chyba z obawy, że potem zabraknie mi czasu i/lub zapomnę o czymś co mi się akurat głowy trzyma. W ostatnich dniach udało mi się jednak rozplanować troszkę (łącząc zaległe tematy z impulsami chwili), i tak oto nie bez dumy mogę ogłosić, że ta urodzinowa notka ma bardzo okrągły numer: 1500. Coś podobnego mi się już raz udało – pięć lat temu dokładnie w urodziny (drugie, gdyby komuś nie chciało się liczyć) pojawiła się notka numer 500.

Mówią, że blogi w czasach fejsbukoinstasnapchatłitów to już trochę przeżytek, zwłaszcza jak bez filmików. Cóż, mam wrażenie, że jednak wciąż czasem ktoś tu zagląda, może to tylko starsze pokolenia, w każdym razie każdemu gościowi, stałemu czy przelotnemu, dziękuję i życzę by znalazł tu coś dla siebie (po siedmiu latach sam już niekoniecznie pamiętam o czym przez ten czas pisałem). 

Ciekawe czy do ósmych urodzin Zapiski zmienią wygląd, dostosowując się do nowych szablonów Bloksa, innych przewidywań na najbliższy rok nawet nie próbuję…

O, svickovo!

Anegdota głosi, że Winston Churchill miał w szkole problem z łacińską deklinacją, a konkretnie z wołaczem. Kiedy nauczyciel próbował mu to wytłumaczyć na przykładzie rzeczownika „stół”, że w wołaczu należy się po prostu zwrócić do stołu, jakby się do niego mówiło, Winston odpowiedział, że on nie ma w zwyczaju rozmawiać ze stołami…

To było późne lipcowe popołudnie (teraz już by się bardziej na wieczór kwalifikowało), szliśmy przez Karlin rozglądając się gdzie sobie staniemy na późny obiad. Ta knajpa nie przekonuje, ta nie wywiesza menu, ta nie ma wolnych miejsc na dworze… a trzeba jeszcze powiedzieć, że akurat się nastawiłem na tradycyjną czeską polędwicę wołową w gładkim sosie jarzynowym, czyli svickovą na smetanie. No i w końcu – niektórzy już podirytowani – była knajpa z wolnymi miejscami na dworze, w której svickova była w menu, więc siedliśmy (aczkolwiek w innych okolicznościach przyrody moglibyśmy się skrzywić na knajpę z martwym ptakiem w nazwie, w końcu krowa to nie ptak). 

Więc siedliśmy i zamówiliśmy to i owo („to” to oczywiście svickova). Poczekaliśmy. Poczekaliśmy jeszcze chwilę. Popatrzyliśmy jak słońce chyli się ku zachodowi. Ten czy ów zaczął głośne rozważania, czy ta krowa na polędwicę już wróciła z pastwiska (że niby można było wrócić na kwaterę, zdążyć na pizzę i jeszcze zostałoby trochę czasu). Ale w końcu przynieśli, wszystko na raz. Spróbowałem.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tak mocno obudziło się we mnie wewnętrzne dziecko, musiałem wybierać – tłumiąc kwiczenie z rozkoszy – między pożeraniem jak najszybciej, a delektowaniem się każdą drobiną, gdyż chciałem jednego i drugiego naraz. Już od samego knedla maczanego w sosie można było dostać lekkich zawrotów głowy, a mięso… Dodajmy, że i marynowany hermelin zamówiony do towarzystwa był genialny. Gdybym wiedział, jakie to dobre, na każdy praski obiad kierowałbym się do Restaurace u Mrtvyho ptaka, zwłaszcza że to genialne danie (całkiem słuszną porcję) podawali za jedyne dwie dychy (licząc po dzisiejszym kursie, ale wiele się nie zmienił), specjalnie zachowałem rachunek… 

Nie mam żadnych obiekcji przed mówieniem do svickovej. 

Powtórki

We wtorek Real grał u siebie rewanżowy mecz z Schalke 04, po wyjazdowej wygranej pewnie się zastanawiał, czy tym razem uda się nawiązać wynikiem do nazwy rywala. Skończył porażką 3:4, i całkiem niewiele dzieliło go od porażki dwiema bramkami (Huntelaar dwa razy trafił do siatki, a trzeci w poprzeczkę). Statystycy znaleźli szybko, że poprzednim razem w Lidze Mistrzów Real stracił u siebie tyle goli piętnaście lat temu (2:4 w drugiej fazie grupowej).

Grał wtedy również z niemiecką drużyną (Bayern). W bramce Realu stał ten sam zawodnik.

W środę Chelsea grała u siebie rewanżowy mecz z PSG, po wyjazdowym 1:1. Od 30 minuty grała w przewadze po wyrzuceniu z boiska Ibrahimovica (co było decyzją przesadzoną), prawdopodobnie należał się jej karny za faul na Coście. Na kilka minut przed końcem dogrywki straciła gola na 2:2 i odpadła bramkami wyjazdowymi.

Sędzia Kuipers pewnie zostanie nowym Ovrebo, choć jak sześć lat temu, tak i tym razem zamiast mówić o fucking disgrace „The Blues” powinni mówić o własnym frajerstwie. 

Słyszymy: partia, myślimy: Lenin

O sprawie Durczoka ciężko cokolwiek sensownie napisać, bo w dalszym ciągu poruszamy się po omacku: mamy jakieś wypuszczone przez Wprost relacje, mamy gwałtowne zaprzeczenia zainteresowanego, mamy enigmatyczny (bo chroniący poszkodowanych) komunikat komisji TVN, mamy informację że sprawie zamierza się przyjrzeć prokuratura. Szczupłość informacji nie przeszkadza jednak nikomu w wydawaniu sądów kategorycznych, formułowania wniosków natury ogólnej i szczególnej, budowania domniemań. Mogę powtórzyć co napisałem kilka tygodni temu: nie wiem co się dokładnie działo (i pewnie nigdy ani ja, ani tzw. opinia publiczna wiedzieć nie będziemy), natomiast mało kto przejmuje się takim brakiem wiedzy, skoro wystarczą skojarzenia („mówią o molestowaniu, znaczy łapał za d..ę i ciągnął do łóżka, pewnie jeszcze jest pedofilem”). 

Nie ustrzegł się tego i tak doświadczony dziennikarz jak Jacek Żakowski (aczkolwiek czasem mam wrażenie, że jemu doświadczenie zastępuje namysł). W wypowiedzi dla Krytyki Politycznej snuje rozważania o tym, jak to szkodliwe jest „że szef może z podwładnymi zrobić wszystko i nie spotka go za to kara”. Zgadzając się z tą myślą w ogólności, nie mogę wyjść z zadziwienia jak bardzo Żakowski nie przejmuje się przyziemnymi szczegółami. Komisja TVN po przesłuchaniu kilkudziesięciu pracowników (w tym chyba byłych pracowników) doszukała się trzech przypadków „niepożądanych zachowań”, w tym mobbingu i molestowania (być może chodzi o zachowania względem trzech osób, w zasadzie nie wiadomo); logicznym wydawałoby się przypuszczenie, że wśród nich powinny być sprawy wspomniane przez „Wprost”, w tym wysłanie nocnego smsa podczas wyjazdu służbowego, nasuwa się też pytanie czy do tych przypadków zaliczono też osławiony incydent z brudnym stołem (pojedynczy incydent to nie mobbing, ale to temat na inny wpis). I teraz krótka refleksja: Durczok był szefem „Faktów” przez prawie dziewięć lat. Dziewięć lat, trzy przypadki? Czy w tym widać jakikolwiek trwały mechanizm?

Ale nie to mnie najbardziej zbulwersowało w wypowiedzi Żakowskiego. Przedziwne były pytania, dlaczego w sprawie milczały (milczą) instytucje państwa i organizacje pracodawców. Przecieram oczy pytając głośno: ale co miały mówić? Przy szczupłości informacji miały zbiorowo potępiać mniemanego sprawcę, czy gorliwie zapewniać, że u nich o absolutnie niemożliwe? Wpis zacząłem trawestacją Majakowskiego, postulat Żakowskiego zda mi się innym echem czasów komunizmu: publicznymi krytykami „wrogów ludu”, zwłaszcza że Żakowski gorliwie wychwala „zachodniego” menedżera (jako tego, który zachował się prawidłowo), zupełnie pomijając fakt, że tenże menedżer jest jednocześnie odpowiedzialny za wszelkie zaniedbania w zakresie polityki antydyskryminacyjnej TVN, jako że pełni swoją funkcję od roku 2009…

Najlepsza wyprzedaż garażowa sezonu

Rok 2014 był to ciężki rok dla zespołów F1, bo koszty wzrosły (znów) znacząco, a przychody w najlepszym wypadku rosnąć nie chciały. W efekcie połowa stawki finansowo ledwie zipała, a dwa zespoły przed końcem sezonu po prostu stanęły z powodu braku pieniędzy, oddając zarządzanie administratorom (po naszemu może lepiej byłoby: syndykom, ale mechaniczne przykładanie naszych pojęć do anglosaskiego porządku prawnego i tak nie będzie precyzyjne, więc już zostańmy przy tej kalce). Od razu powiem, że ten opis to skrót potężny, rozmaitych mniej lub bardziej ciekawych perypetii związanych z poszczególnymi bankrutami nie będę tu próbował wepchnąć, bo odciągałyby od tego, o czym chcę napisać.

Administratorzy – których zadaniem było przed wszystkim jak najlepiej zabezpieczyć interesy wierzycieli – podjęli działania w dwóch pozornie sprzecznych kierunkach. Z jednej strony poszukiwali potencjalnych chętnych do przejęcia zespołu (czyli włożenia własnych niemałych pieniędzy w nadziei do uzyskanie milionów z funduszu nagród dzielonego przez organizatora rozgrywek), z drugiej zaś starali się sprzedać co się da, żeby zamienić majątek rzeczowy na żywą gotówkę (i ograniczyć koszty). Administrator zespołu Marussia sprzedał bazę zespołu i przeprowadził wielką licytację zapasów magazynowych, nawet ją śledziłem przez kilka minut, sprzedawali akurat głównie całymi pudłami jakieś zespołowe koszulki i podobne, w planie licytacji było w zasadzie wszystko, łącznie ze starymi samochodami z poprzednich sezonów i projektem samochodu na nowy sezon; nie wszystko schodziło, czasem coś z aukcji wycofywano. Administrator zespołu Caterham ogłosił natomiast… wielką akcję zbierania funduszy na wyjazd na ostatni wyścig sezonu, w ramach której sprzedawał wszystkie zapasy magazynowe, nie wyłączając części zapasowych i używanej bielizny wyścigowej (wypranej), byli kierowcy aż się momentami dziwili, że na sprzedaż szło więcej sztuk odzieży niż oni mieli kiedykolwiek do dyspozycji. Ostatecznie fundusz udało się zgromadzić, o fotel wyścigowy w tej ostatniej rundzie rywalizowali (przy pomocy odpowiednich wpłat, czytaj: zakupów na akcji crowdfoundingowej) Will Stevens i Roberto Merhi, ostatecznie ten pierwszy miał okazję zadebiutować na torze w Abu Zabi.

Gdy szał wyprzedaży minął… nadszedł nowy sezon. W Australii obecna jest – dzięki znalezionemu jeszcze w listopadzie inwestorowi - ekipa znana dotąd jako Marussia, aktualnie pod nazwą Manor Marussia (ten ostatni człon to wyłącznie po to, żeby nie utracić prawa do wielomilionowej premii wywalczonej pod starą nazwą), którą reprezentować będą Will Stevens i Roberto Merhi. Caterhama w Australii nie ma, w lutym ogłosili wyprzedaż całej reszty majątku, niestety im się inwestora (na razie) znaleźć nie udało, poza tym powodzenie rywali wyklucza myśl o gwarantowanym udziale w funduszu nagród, przysługującym dziesięciu zespołom (jedenastemu będzie znacznie gorzej). Wielu kibicom cała ta akcja ze zbieraniem środków się strasznie nie podobała, ale dla mnie to przepiękna historia o pasji i duchu sportu (pal sześć, że był to świetny sposób na wyczyszczenie magazynów), Coubertin biłby brawo.

Kamui Kobayashi Caterham F1 Abu Dhabi 2014

Ciepło

W sobotę żona ubrała się ciepło i poszła do ogródka wysprzątać rabatki. Teraz krokusy z daleka widać.

Później w sobotę ubrałem się też dość ciepło i poszedłem do ogródka grabić suche pozostałości po jesieni i zimie. W słońcu całkiem się solidnie spociłem, obrobiłem tak z połowę, bo w tej drugiej jeszcze ostatki śniegu z marcowego opadu leżały, zrzucone przy odgarnianiu. 

Dziś rano tego śniegu ostatnie drobiny rano się trzymały. Na średnicówce termometry pokazywały temperaturę nawierzchni ponad 20C, temperatura powierzchni też miała być dwucyfrowa, po wyjściu z samochodu nawet nie ubrałem czapki, choć wrażliwym na przechłodzenie zatok i podobnych (kiedy wracałem do auta po kilku godzinach, już taki optymistyczny nie byłem).

Wiosna ani chybi za pasem, jakiś bociek już pono na Podlasie przyleciał, u nas jeszcze cisza.

nadmorska twórczość okolicznościowa

Idziemy sobie nad gdyńskim klifem (bo promenada już nam się znudziła), wędrujemy między domami, spoglądamy na morze gdzie tylko to możliwe. Poranek był dość ładny, teraz jednak zaczyna się zaciągać, od czasu do czasu uderzy lutowym podmuchem, robi się ponuro.

zimą nad morzem
gdy zimno, chmurno i wieje
jest tak samo ponuro
jak w górach
gdy zimno, wietrznie i leje 
….. 

Wleczemy się w dół sopockiego Monciaka, spoglądając na odpicowane domy (zbyt nieprzyjaźnie jest na to, by sprawdzać co się dzieje w bocznych uliczkach). Junior nieco już znudzony, lub zmęczony, wiesza się Ojcu u ręki, by w końcu wypalić znienacka:

jak ptak ptakiem, tak Sopot Sopotem!
…..

Na molo szukamy miejsc jakkolwiek osłoniętych od wiatru, który próbuje jednocześnie przewrócić na ziemię i zrobić głęboki peeling niesionymi śnieżynkami. Jak to ujął przedstawiciel młodego lokalnego środowiska literackiego

wieje tak
żejapierdolę 

Lub może tylko by ujął.

Precz z InPostem

Dziś nie zawodowo tylko prywatnie.

Inpostonosz przyniósł mi list. Zwykły, nawet nie polecony. Wziąłem kopertę, lekko skrzywiłem się na widok nadawcy, zacząłem się zastanawiać czego ode mnie chcą tym razem. Trzeba otworzyć kopertę, pomyślałem. Obróciłem list na drugą stronę, zmrużyłem oczy, przykląłem pod nosem.

Kiedyś inPost – może pamiętacie – przyklejał do listów takie blaszki (żeby przesyłka była cięższa od limitu gramatury, poniżej którego monopol miała Poczta Polska). Taką blaszkę się odrywało (jako że się do niczego nie nadawała, to zasilała worek z odpadami metalowymi), czasem skutkowało to naderwaniem koperty, czasem nie. Tym razem do koperty inPost doczepił swoją ulotkę formatu A4 (poskładaną do rozmiaru koperty), zachęcającą do ubiegania się o stanowisko inpostonosza.* Przyczepił ją przy pomocy zszywacza (i dwóch zszywek), więc ulotka została rozdarta zanim dostałem się do środka koperty. I tak, zszywający idiota nie przejmował się faktem, że przeszył także zawartość koperty, na szczęście w niczym nie przeszkodziło to w zapoznaniu się z korespondencją. Nie wiem czy nadawca zmienił operatora, czy to własny pomysł tego ostatniego, poprzednia korespondencja była wolna od takich… ekstrawagancji. 

No. Ulało mi się. 

*ponieważ inPost zwyczaje ma paskudne (dba o „budowanie wyjątkowego wizerunku”), informuję, że na ulotce jak wół stoi „praca”, powtórzone w kilku miejscach – ale ponieważ oczekują własnego samochodu to jeden inPost wie czy nie próbują jednak wciskać śmieciówki

Słuchać bez okularów

To fascynujące uczucie: kiedy siedzisz wysoko i patrzysz w dół na orkiestrę, a potem zdejmujesz okulary – i nagle muzyka staje się odczłowieczona. Przestajesz widzieć dyrygenta, skrzypków, waltornistów – widzisz co najwyżej czarne plamy z domieszką białego (i innych kolorów), drgające chaotycznie. Przenosisz wzrok nieco na bok i widzisz stado dużych, cielistych motyli tańczących w rytm muzyki. Zamknięcie oczu też odrywa muzykę od wykonawców, oczywiście, ale wyłącza jakiekolwiek efekty wizualne, a poza tym przy jakiejś leniwej partii Mozarta zmęczonemu człowiekowi z zamkniętymi oczami grozi, że oderwie się także i od muzyki (przy Strawińskim takie ryzyko na szczęście mija bezpowrotnie). 

Oczywiście, do takiego efektu potrzebne są krótkowzroczność i odpowiednia odległość od orkiestry, drugi balkon (trzecia kondygnacja) sali koncertowej Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach wystarcza w zupełności.

O tym jak ustawodawca chciał dobrze a wyszło jak zwykle, czyli o PESEL-u i identyfikacji dłużnika (cz. 3)

To już ponad dwa lata, odkąd wybuchła jak granat słynna sprawa pewnej emerytki z Sochaczewa, która (że od wtrętu historycznego zacznę) miała nieszczęście nazywać się tak samo jak poszukiwana przez kogoś dłużniczka. A że wierzyciel nie znając adresu swojej dłużniczki szukał jej bezsilnie, to był oczywiście szczęśliwy, że wreszcie trafił (komornik też był zadowolony, bo skasował opłatę egzekucyjną) i to na dodatek z zasobnym kontem (dzięki czemu odzyskał swoje pieniądze, które zaraz przeznaczył na spłatę swoich zaległości w ZUS). Tyle że pani emerytka oczywiście nie była szczęśliwa, że spłaciła przymusowo długi swojej imienniczki (bez widoków na odzyskanie utraconych pieniędzy) i rozpętało się medialne piekło.

Pisałem wtedy, niemal równo dwa lata temu, że (z wyjątkiem wypadków szczególnych) każdy taki niby-dłużnik ma wygodne, acz mało znane, narzędzie obronne – przepis art. 825 pkt 3 kpc, zgodnie z którym może wnioskować o umorzenie egzekucji z uwagi na fakt, że egzekucję skierowano przeciwko osobie, która według treści klauzuli nie jest dłużnikiem. Ponieważ parlamentarzyści tego przepisu też zdaje się nie znali, postanowili oczywiście zadbać o biednych niby-dłużników i znowelizowali przepisy kodeksu postępowania cywilnego, nakazując sądowi ustalanie w każdej sytuacji numeru PESEL* dłużnika, którego dotyczy wyrok, i wpisywanie tego numeru do klauzuli wykonalności. Spowodowało to oczywiście szereg nieznanych dotąd problemów z nadawaniem klauzul wykonalności, oraz…

Był sobie pewien Piotr Mateusz Łapeć.** Żył sobie spokojnie, nie wadził nikomu, aż oto pewnego grudniowego dnia, gdy myślał o zbliżających się Świętach, ku swojemu wielkiemu zdziwieniu dowiedział się o zajęciu jego wynagrodzenia przez komornika, na wniosek wierzyciela, o którym w życiu nie słyszał. W złowieszczo wyglądającym dokumencie komorniczym zgadzały się: imiona, nazwisko i Pesel pana Piotra – ale nie zgadzał się adres, który pochodził z odległej wsi, koło której pan Piotr nawet w życiu nie przejeżdżał. Niemniej problem był, gdyż (tu mała wycieczka w przyszłość, do orzeczenia sądowego) „przed nadaniem klauzuli wykonalności ustalono w bazie Pesel Sad nr Pesel Piotra Mateusza Łapeć. Po wskazaniu imion i nazwiska tej osoby jako wynik wyszukiwania wskazano iż zidentyfikowano w systemie jedną osobę o numerze XXXXXXXXXXX. Takie też dane dłużnika wskazano w klauzuli wykonalności„. Pan Piotr z pomocą rodziny, przyjaciół i prawnika wystąpił do sądu i jeszcze przed Świętami odetchnął z ulgą, gdyż sąd uchylił postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności, stwierdzając iż „po ponownej weryfikacji i wprowadzeniu dodatkowych danych (nr dowodu osobistego wynikający z akt sprawy) ustalono iż faktycznie w bazie Pesel figuruje osoba o nazwisku Piotr Łapeć nr Pesel YYYYYYYYYYY i to ta osoba jest dłużnikiem w niniejszej sprawie” (zapewne pomogło nieco podanie sądowi informacji, że faktycznie istnieje inny Piotr Mateusz Łapeć o numerze PESEL YYYYYYYYYYY). Pieniądze ściągnięte z pensji wróciły do pana Piotra wprawdzie dopiero po Świętach, ale i tak nie był zmartwiony.

Wszystko dobrze się skończyło, więc w czym problem? Otóż problem jest i to poważny. Pan Piotr miał szczęście bo zdążył podjąć właściwe kroki w odpowiednim czasie i nie padł ofiarą nowych przepisów. Po nowelizacji – kiedy w klauzuli wykonalności znalazł się numer Pesel, wprawdzie niewłaściwy ale jednoznacznie na niego wskazujący – przestał mieć możliwość powoływania się na art. 825 pkt 3 kpc! Jedyne co mu zostało to zażalenie na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności (lub skarga, jeśli postanowienie wydał referendarz). A różnice są poważne:
– wniosek o umorzenie postępowania można złożyć w każdym czasie, natomiast zażalenie (skargę) wnosi się w terminie 7 dni od momentu, kiedy zainteresowany dowiedział się o prowadzeniu egzekucji,***
– wniosek o umorzenie postępowania nie wymaga spełnienia szczególnych warunków, natomiast zażalenie/skarga musi spełniać wymogi formalne pisma procesowego,
– wniosek o umorzenie postępowania składa się do komornika, natomiast zażalenie/skargę do sądu (fakt, na zawiadomieniu od komornika powinno być pouczenie drobnym druczkiem),
– wniosek do komornika nie wymaga opłaty, zażalenie/skargę trzeba opłacić (niby niewiele, ale zawsze)
– i co najważniejsze – uchybienie przepisom postępowania (także niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków) może spowodować, że w tytule wykonawczym na wieki wieków nasz niby-dłużnik będzie już określany jako dłużnik, bez żadnych już możliwości obrony…

Pisząc te słowa, jestem w strachu. W następstwie kolejnych głośnych spraw medialnych (tym razem asesor komorniczy z Łodzi, który – jak się zdaje – zadał się z czymś w rodzaju zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej rzeczy i w te pędy sprzedającej je podstawionym osobom w zaprzyjaźnionym komisie) zapowiadają się kolejne zmiany w procedurze, które może utrudnią przestępstwo w jednej sprawie na tysiąc, ale za to skomplikują i wydłużą co piątą „normalną” sprawę…

*oczywiście w przypadku spółek czy instytucji używa się innego numeru
**dane oczywiście zmyślone, ale z grubsza odzwierciedlają poziom „typowości” personaliów, nie chodziło o Jana Nowaka
***tu należy oddać parlamentowi, że dodał jeden drobiazg na korzyść niby-dłużnika, a konkretnie wniosek o sporządzenie uzasadnienia postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności, który składa się również w terminie 7 dni od dowiedzenia się o wszczęciu egzekucji (formalnie: od doręczenia zawiadomienia), co wydłuża termin na wniesienie zażalenia/skargi (7 dni, ale od otrzymania pisemnego uzasadnienia postanowienia o nadaniu klauzuli) i daje niby-dłużnikowi potencjalne punkty zaczepienia