Zmieniłem ostatnio telefon, po sam już nie pamiętam ilu latach. W nowym telefonie za darmo oferuje mi się dostęp do jakiejś tam nawigacji satelitarnej, a że i abonament przewiduje spory pakiet danych do ściągnięcia bez dodatkowej opłaty, to postanowiłem: a co mi tam, spróbuję jak to bangla. 

Zacząłem od sporego rozbawienia, kiedy nawigacja uparcie mnie przekonywała, że mieszkam w pewnej odległości od swojego domu. Różnica rzędu stu metrów może być zwalona jeszcze na jakiś tam błąd pomiarowy, niedostępność odpowiedniej liczby satelitów itepe, ale kiedy rozbieżność sięgnęła kilometra i utrzymywała się na tym poziomie, to mój ubaw był już serdeczny. Obecnie umiejscawia mnie już gdzieś u sąsiada, więc z punktu widzenia poruszania się satysfakcjonuje mnie to w zupełności. 

Żeby nie zdawać się ślepo na kaprysy nawigacji (tylko je dobrze poznać), testuję ją dość regularnie na drogach, po których jeżdżę niemal na pamięć. Wyniki bywają zaskakujące – kiedy jadę moją wypraktykowaną trasą przez peryferia do Chorzowa, to gdy tylko minę główną drogę (którą pomijam), to nawigacja prowadzi już właściwie jak po sznurku. Kiedy jednak z Chorzowa postanowiłem tą samą drogą wracać, to za pierwszym razem musiałem pięciokrotnie pojechać wbrew wybranej przez nawigację trasie (nieźle się przy tym uśmiałem, że kiedy zrobiłem to po raz piąty, skręcając w centrum Świętochłowic, to nawigacja po ponownym przeliczeniu trasy natychmiast skróciła odległość o całe osiem kilometrów). Nawigacja trochę się uczy, bo za drugim razem musiałem się z nią nie zgodzić już tylko 3 razy, na samym początku drogi zresztą.

Całkiem zabawne efekty dał również test nieco dłuższej podróży po mniej znanej drodze. Jechałem do Jastrzębia i doszedłem z góry do wniosku, że najsensowniejsza będzie droga prowadząca A1 do Świerklan, a dalej jak droga poprowadzi. Nawigacja nie ma jednak jeszcze zakodowanego istnienia A1 co najmniej od Żor (zresztą nawet ją rozumiem), więc najpierw kazała mi zjeżdżać kolejno każdym istniejącym zjazdem, a potem przekonywała, że mam wybrać każdą nawijającą się polną drogę (bo skoro jechałem szczerym polem…) Kiedy w końcu zjechałem w Świerklanach, wtedy już – oddaję honor – przydała się, prowadząc mnie aż do znajomego skrzyżowania (i potem zresztą też jak należy). Zwłaszcza że w tamtym momencie zawiodła nawigacja tradycyjna – cóż, nie dość dokładnie przeanalizowałem zawczasu plan trasy (ani go nie zabrałem ze sobą) i pojechałem na czuja w kierunku wschodnim (geograficznie bardziej uzasadnionym), podczas gdy właściwa droga prowadziła na zachód do sekwencji kolejnych skrzyżowań (przy czym na rondku, gdzie trzeba było dokonać wyboru, nawigacja też jeszcze nie miała zdania). 

Mam więc na razie świadomość ograniczeń tego urządzenia, jak i doceniam jego możliwości (raz już byłem w sytuacji, kiedy nie miałem czasu sprawdzić dokładnej trasy z Wełnowca do Będzina i mogłem zawierzyć albo jechać na czuja – i to pierwsze okazało się dobrym wyborem). Poza tym, wyłączyłem ostrzeganie mnie o przekroczeniu prędkości – bo komiczne było, jak w szczerym polu słyszałem, że moje 80 km/h to zbyt szybko – i zaraz mi lepiej. W końcu nie można kierowcy rozpraszać.