Miałem pisać zupełnie inną notkę, ale to jest zbyt piękne, by to odpuścić. Islandia zadebiutowała na Euro i po pięknym meczu Dawidssona z El Goliatem zremisowała 1:1 z Portugalią. Tak, do tej pory nie do końca wierzę, w trakcie meczu notowałem, że szczęścia na długo nie starczy, planowałem żarciki w przerwie, że za remis do przerwy się pół punktu powinno należeć (nie byłoby) – a jednak stało się, obecna na stadionie jedna czterdziesta narodu islandzkiego przeżywa szczęście niemal absolutne.

Oczywiście, nie byłoby tego wyniku, gdyby nie pycha portugalskiego Lokiego. Sporo było zagrywania piętą, pieszczenia akcji, przekonania że w końcu wpaść musi (tak jak wpadła pierwsza bramka). Islandzki bramkarz z początku bronił niesamowicie instynktownie, później to był zbiorowy wysiłek defensywny, bramkarzowi słabły ręce, a Loki w dalszym ciągu wierzył w sztuczki.

Wiadomo, że ostateczną bronią na Lokiego jest Mjolnir. Na ponad 20 strzałów Portugalczyków Islandczycy odpowiedzieli czterema – wszystkie celne, wszystkie bite z pola karnego. Trzy zostały efektownie odbite, ale jedno uderzenie Mjolnira powaliło Lokiego na tyle, że pojedynek zakończył się remisem, dla Islandczyków – zwycięskim. Operatorem Mjolnira został Bjarnason, tak czy owak gracz meczu (obok bramkarzy), Cristiano Ronaldo… prawie nie istniał.

Na marginesie: zły to wynik dla Austriaków, gniew Lokiego spadnie na nich w meczu ostatniej szansy.

Właściwie nie mam siły śmiać się z Anglików. Mam przekonanie graniczące z pewnością, że profesjonalni dziennikarze i blogerzy zrobią to znacznie lepiej, fachowiej i zjadliwiej, przedsmak tego już widzę na Twitterze. Bo można stracić gola w doliczonym czasie gry, ale czemu w archetypicznie angielskim stylu, po dośrodkowaniu i strzale głową? W efekcie w tabeli Anglia jest za Walią.

Właściwie strata tego gola nie była żadnym zaskoczeniem. Od początku meczu defensywa Anglików była pojęciem dość teoretycznym, jak się udało wybić na oślep to potem już jakoś było. Bramkarz kultywował tradycję (święta rzecz) baboli, tym razem trafienie piłką w dupę własnego obrońcy przy wykopie nie skończyło się źle, pozwolenie na przejęcie przez Rosjanina piłki podczas „kontrolowania jej wyjścia poza linię” już mogło. Nie przeczę, radosna ofensywa (w mało angielskim stylu) mogła przynieść wiele goli, brakowało solidnego wykończenia akcji kreowanych przez Dele Alli i zwłaszcza Kyle Walkera, piątka z Tottenhamu zdobyła wreszcie gola po błędzie bramkarza, który za wolno ruszył się przy mocnym, ale mało precyzyjnie bitym wolnym Diera. Rosjanie… nie pokazali prawie nic, rutynę stoperów i parę eleganckich akcji, wynik załatwił im bramkarz (i ta angielska akcja w doliczonym czasie).

Właściwie to jedyny mecz jaki dziś obejrzałem w całości, popołudniowy Albania-Szwajcaria tylko w dwóch trzecich. Szkoda mi Albańczyków, ale wyglądają jak drugoligowcy, Szwajcarzy albo ich zlekceważyli prowadząc od piątej minuty i prawie godzinę grając w przewadze, albo sami wyglądają jak… czołówka drugiej ligi. W każdym razie Szwajcarów boję się mniej niż Rumunów (chyba że to ich turniejowa maskirowka).

Z rumuńskim futbolem pierwszy kontakt miałem podczas poprzedniego francuskiego Euro. Strasznie się wtedy śmialiśmy z padających z telewizora nazwisk: Ungureanu, Iorgulescu (po trzydziestu latach nadal je pamiętam bezbłędnie), przekręcaliśmy w dziecięcy sposób. Dziś też momentami rumuńskie nazwiska wywołują uśmiech, na przykład kiedy na boisku wchodzi Chipciu. 

A przecież śmianie się z Rumunów to samobójstwo, bo piłkarsko są znakomici, nawet jeśli obecna generacja wolna jest od talentów porównywalnych z tymi, które sięgały w krajowym składzie po Puchar Mistrzów czy wyrzucały z Mundialu Argentynę. Dziś napędzili Francuzom sporo stracha, niektórymi zagraniami ostrzegając wszystkich przyszłych rywali; niestety, możemy należeć do ich grona, na pewno nie przestraszą się Lewandowskiego.

Dziś jednak polegli w starciu z przedstawicielami przebogatej Premier League. W decydującym fragmencie na boisku było siedmiu zawodników ligi angielskiej, w tym tych trzech najważniejszych: napastnik Giroud, defensywny pomocnik Kante i absolutny czarodziej tego meczu, zdobywca przecudnej bramki na minutę przed końcem, Dimitri Payet.