Są takie utwory, które potrzebują czasu, zanim się je w pełni doceni, i są takie, które przykuwają od razu, ale słuchane często tracą na atrakcyjności. Kiedy ostatnio usłyszałem w radio Bridge over troubled water, uzmysłowiłem sobie, że już dłuższy czas tego nie słuchałem – wciągnęło mnie od razu, a ta piosenka należy do tej właśnie drugiej kategorii: łatwo ją zasłuchać na śmierć. A szkoda jej.

Zresztą w ogóle piosenki Simona&Garfunkela należą do tej właśnie kategorii – szybko tracą swój urok, jeśli nadużywać; dlatego nie włączam zbyt często "Sound of Silence", bo zbyt ją lubię, żeby ją zanudzić.

Przypomina mi się przy okazji powieść Fredericka Forsytha The Deceiver (polski tytuł "Fałszerz"), w której rosyjski oficer ..mieszkający:) w amerykańskiej bazie nałogowo słucha właśnie nagrań Simon&Garfunkela, na tyle, że ochrona "nauczyła się na pamięć dwudziestu ich największych przebojów" (fikcja, któż mógłby tak długo słuchać na okrągło Simona&Garfunkela? nawet rosyjski oficer nie dałby rady:)). Myślę, że ci ochroniarze potrzebowaliby rzeczywiście sporo czasu, żeby "Bridge over troubled water" mogło im na powrót sprawiać przyjemność:)

Trafiłem przypadkiem w ostatnią niedzielę na nową audycję Trójki (na tyle zresztą nową, że było to dopiero pierwsze wydanie:)), w której jacyś zupełnie mi nieznani goście znęcali się nad twórczością Wilków, doszukując się podobieństw w linii melodycznej, układzie nut czy aranżacji poszczególnych fragmentów ich hitów do rozmaitych utworów znanych już wcześniej (choćby nieco). Nie ukrywam, brzmiało dość wiarygodnie:) jednak nie mam zamiaru obwieszczać, że Gawliński i ska to notoryczni plagaitorzy. Sam bowiem dawno temu sformułowałem tezę, że wszystkie możliwe melodie już napisano:) (wszak liczba nut jest ograniczona), więc siłą rzeczy zawsze można trafić na coś, co ktoś inny napisał równolegle. Oprócz tego pozostaje jeszcze kwestia inspiracji czy naśladownictwa, czasem mimowolnego (usłyszy coś człowiek i mu się tłucze w zakamarkach mózgu i wyskakuje znienacka przy tworzeniu). Jeżeli więc inspirator nie ma pretensji do zainspirowanego, to znaczy, że wszystko gra. A my możemy dzięki temu wysłuchać paru ładnych kawałków (czasem mocno odświeżonych).

A na deser tropiciele podobieństw – tłumacząc się, iż w istocie szukają najpiękniejszej piosenki świata, która jest inspiracją dla wszystkich:) – zaserwowali Tenacious D "Tribute to the Best Song in the World". Mniam:))