Przeczytałem ostatnio, że dla młodzieży stan wojenny to taka sama abstrakcja, jak bitwa pod Grunwaldem. Ponieważ nadeszła kolejna rocznica odebrania dzieciom Teleranka, postanowiłem przybliżyć młodzieży tamte czasy, używając w miarę nowoczesnych metod. Czyli piosenką historyczną w wersji multimedialnej.

Niech się junta wystrzela,
trafi szlag ,
nie zdoła pokonać!

Chińczyk gorszy od Berii
każe im na Syberii
aż do śmierci komunę budować.

(Maciej Zembaty, Hymn internowanych ekstremistów – w wersji, jaką zapamiętałem)

Grafika WRON-y to fragment kartki wielkanocnej z 1984 roku.

Wracam dzisiaj samochodem do domu, przejeżdżam przez centrum wsi. Wzdłuż drogi biegnie jakiś kundel, zwalniam. Słusznie, bo kundel po chwili dobiega do przejścia dla pieszych i szybko przedostaje się na drugą stronę drogi. Normalnie jakby wiedział, do czego służą pasy:)

Przypomina mi to inne zdarzenie, które mnie bawi już od paru lat. Jechałem wtedy przez centrum Katowic i zwolniłem przed "zebrą" na skrzyżowaniu Słowackiego z Chopina. I wtedy zobaczyłem, że po tym przejściu idzie.. gołąb. Najnormalniej w świecie szedł sobie po pasach, niepodfruwywał. Do dziś nurtuje mnie pytanie, jak należało postąpić:
a/ zwolnić, żeby się przestraszył i odleciał,
b/ przyspieszyć i dobrze trafić, żeby był na rosół (wariant dla hardkorowców),
c/ zatrzymać się i potraktować go jako uczestnika ruchu?

Opublikowany ostatnio w Dużym Formacie wywiad z Napieralskim przypomniał mi o wynikach sondażu wśród aktywu SLD, które zmroziły niektórym krew w żyłach. Jak bowiem lewicowiec śmie uważać (a zdradziła się z tym jedna trzecia ankietowanych), że homoseksualizm jest sprzeczny z naturą czlowieka ?

Zacznijmy od stwierdzenia, że samo pytanie jest dość głupie (choć reakcja jeszcze głupsza). Żeby stwierdzić, co tak naprawdę znaczy "sprzeczność z naturą" (oprócz tego, że z góry można to potraktować jako określenie pejoratywne), to trzeba sobie zadać pytanie, co to ta natura jest. Nie wiem, czy autorzy pytania odnosili się do jakiejś tomistycznej koncepcji natury człowieka, bo tylko przy takiej lewicowiec mógłby się (odruchem Pawłowa) poczuć nieswojo, ale tego rodzaju zdefiniowanie natury jest na tyle nieprecyzyjne, że można sobie do tej natury wpisać, cokolwiek się definiującemu podoba. Istnieje natomiast obiektywne pojęcie "natury", i jest to natura biologiczna człowieka, jako istoty z królestwa Zwierząt (Animalia – typ Chordata, podtyp Vertebrata, gromada Mammalia, rząd Primates, rodzina Hominidae). W naturę tę wpisany jest biologiczy imperatyw rozmnażania, do którego Homo sapiens według dostępnych biologii danych potrzebuje określonego zachowania płciowego. Homoseksualizm zaś (nie wnikając w jego przyczyny u poszczególnych osobników) jest przejawem dysfunkcji zdolności do rozmnażania (naturalny pęd ku płci przeciwnej zostaje zastąpiony skłonności do płci własnej, co z punktu widzenia rozmnażania jest ślepą uliczką). Z tego względu homoseksualizm jest sprzeczny z naturą człowieka, i działaczy tak odpowiadających należy pochwalić za zachowanie zdrowego rozsądku.

W sprawie homoseksualizmu kluczowe jest natomiast nie to, czy uznamy go za sprzeczny z (biologiczną) naturą czlowieka, tylko czy i co z tego wynika dla funkcjonowania społeczeństwa i homoseksualistów w społeczeństwie? I tu rzeczywiście jest pole do badania postaw. Otóż jedyna rozsądna odpowiedź na takie pytanie brzmi: nic. Wielke Nic. Jest to bowiem tego rodzaju sprzeczność z naturą, która ma charakter indywidualny i głęboko indyferentny dla dowolnej osoby postronnej. I tylko gdyby lewicowiec inaczej odpowiadał na takie właśnie pytanie, to byłyby powody do niepokoju. Nie tylko lewicowiec zresztą. 

Z okazji kryzysu finansowego i paru innych okoliczności, redaktor WO popełnił był spory wywiad z Naomi Klein. A Klein, jak to ona, oczywiście obarczyła winą za całe zło tego świata liberałów (bo ktoś musi być winny, no nie?). No i prześmiesznie się czyta, jak w jednym zdaniu pomstuje się na liberałów, że doprowadzili do nadrynkowienia rynku, a w następnym potępia się z całą mocą głęboko antyliberalny plan Paulsona:)) Nie dostrzega bowiem Klein jednej rzeczy: liberalny rynek konsekwentnie poprowadzony oczyściłby amerykański system finansowy zarówno z interwencjonistycznych naleciałości (w końcu banki były zachęcane do prowadzenia akcji kredytowej także dla tych, których na kredyt nie było stać) jak i ze skutków zwykłej pazerności.  Liberalnie został potraktowany Lehman Brothers (let’em drown), natomiast rynek skonczył się na AIG. Nieźle też Klein została skontrowana przez Marka Beylina.

Swoją drogą, jedną rzecz należy Klein oddać – lojalnie przyznaje, że negowanie ludzkich potrzeb (kreujących rynek) było wieloletnim błędem zachodniej lewicy. Ciekawe co na to Kinga Dunin, która jako receptę na czas kryzysu daje "każdemu według potrzeb, od każdego według możliwości" (bez linka, bo nie mogę tego felietonu teraz znaleźć). Bo Ona potrzeby ma małe i bez problemu je opędza, a większość swej aktywności przeznacza na realizowanie możliwości. Chwalebne, rzecz jasna, ale ciekaw bym zobaczyć, jak przekona do tego statystycznego obywatela. Zwłaszcza takiego, który pamięta odgórne określanie mu potrzeb przez możliwości ich zaspokajania.