W trakcie meczu nieraz wyrywało się z ust pytanie, dlaczego koniecznie muszą próbować wykonać to ostatnie podanie pomiędzy dwóch-trzech obrońców, przeciskając się środkiem – kiedy najgroźniejsze akcje (i w sumie najpiękniejsze) wychodziły im, kiedy któryś urywał się skrzydłem, ale nie dla banalnej wrzutki (czy ktoś policzył te wybite dośrodkowania?), tylko szukając wtedy groźnego podania. Doprawdy, można było pomyśleć, że traktują Irlandczyków jako ten futbolowy Trzeci Świat, że oczekują, że piłka sama za chwilę wpadnie do bramki. A ta, co za pech, nie chciała.

Powyższy akapit przekopiowałem w całości z notki, którą trzy miesiące temu poświęciłem meczowi Hiszpania-USA na Pucharze Konfederacji (zmieniając tylko „Amerykanów” na „Irlandczyków”). Miałem bowiem pewne uczucie deja vu oglądając mecz w Chorzowie. Co do pomysłu na grę, nie co do wykonania – żaden Hiszpan nie głupiałby mając piłkę i miejsce na 30-40 metrze.

A swoją drogą, konsekwencja red. Szpakowskiego w dopowiadaniu „zawodnicy z Irlandii Północnej” po słowie „Irlandczycy” była godna podziwu. Ciekawe, czy tak samo poprawiałby się w meczu Korei. Którejkolwiek. Ale wolę nie sprawdzać.

Wyrównującego gola zawdzięczamy Stadionowi Śląskiemu. Parę minut wcześniej pomyślałem, że upadek polskiego futbolu może mieć niejedno imię i formę, ale magia Stadionu powinna się obronić. Jej jednak też trzeba pomóc.

 
Sformułowanie „prawie jak ..” za sprawą pewnej serii reklamowej nabrało mocno ironicznego posmaku. W tej notce dokonuję jego małej rehabilitacji:) ponieważ wyczyny polskich lekkoatletów na mistrzostwach świata w Berlinie są* imponujące.

Nie śledzę ostatnio zbyt uważnie doniesień z bieżni czy skoczni, więc nie do końca wiem, czego po naszych sportowcach się w tej mierze spodziewać. Fakty są jednak takie, że na dwa dni przed zakończeniem mistrzostw*, mamy już siedem medali (nie licząc tych, co o włos – tylko w piątek dwa czwarte miejsca). Pomijam czynnik szczęścia (wszak dublet w tyczce to jednak w głównej mierze zasługa carycy Isinbajewej, i nie wiem, na ile Sylwestrowi Bednarkowi w sukcesie pomogła pogoda), który może wszak działać w obie strony (jak niewiele brakowało do złota Majewskiemu czy Małachowskiemu). Ważne jest, że dobre występy są w wielu konkurencjach (regularne występy w finałach), i że towarzyszy im bicie rekordów, choćby osobistych. Niestety, poza nielicznymi wyjątkami [które i tak raczej tym razem zawiodły], brakuje nam dobrych zawodników w biegach, zarówno tych krótkich, jak i tych długich. I dlatego, niestety, porównania do złotych czasów polskiej lekkiej atletyki nie mogą się obejść bez słowa „prawie”, chociaż właśnie bez ironizowania. Chyba będzie z tego pociecha i rozwój na przyszłość, chociaż wciąż triumfalizm byłby przedwczesny.

*dedykacja dla Albiceleste10:) – tę notkę pisałem – z dala od Internetu – jeszcze w trakcie berlińskich mistrzostw, przed rekordem Anity Włodarczyk, ale jej opublikowanie mogło poczekać bez szczególnego uszczerbku