Słowo croissant poznałem gdzieś w latach 90-tych, pierwotnie chyba w jakichś kolorowych magazynach, gdzie było takim symbolem francuskiego szyku, przez co wywołało we mnie reakcję prowokacyjnie anty- i nastawienie, że jest to rzecz wysoce pretensjonalna. Później zaczęły się pojawiać w sprzedaży tu i ówdzie, w lepszym lub gorszym wydaniu, spróbowałem w kanonicznej wersji maczanej w kawie. I jakoś się przekonałem, nie bez maskowania przyjemności na początku (zwłaszcza przy tych lepszych wydaniach). Pamiętam, że w sklepiku na rogu były w wersji takiej bardzo.. naśladowczej (ale najłatwiejszej do dostania), znacznie lepsze były w nieistniejącej już sieci Fleury Michon (chociaż była to wersja ewidentnie  słodka), natomiast najlepsze w tamtym czasie (i długo jeszcze) były do dostania w niedawno otwartym Carrefour.
A potem pojechaliśmy do Paryża. Kupiłem rano croissanty w małej lokalnej piekarni. Pamiętam zaskoczenie mocno słonawym (nie słonym, nie nie!) smakiem, wyraźną maślanością, i tym niesamowitym zapachem. Żadne w Polsce tak nie pachniały.
Dzisiaj rogaliki z Carrefoura zeszły na psy i nie zawsze są do dostania (robią je chyba z dość ordynarnego mrożonego ciasta). Za to odkryliśmy niedawno, że znacznie lepsze można kupić w markecie Piotr i Paweł. Pachną prawie jak te z Paryża. Encore, croissant, encore!

Wybraliśmy się w weekend na prawie już tradycyjną wycieczkę na Pustynię Błędowską. Jak zwykle pojechaliśmy do Kluczy, wjechaliśmy po punkt widokowy Czubatka i chwilę pokontemplowalismy panoramę.  Chwila nie była długa, bo młodzież (dwu- i czworonożna) hałaśliwie domagała się ruchu, więc ostrożnie ześliznęliśmy się w dół, w pustynny zagajnik.

No właśnie – w zagajnik. Może się to komuś wydać zaskoczeniem, ale większość Pustyni to dzisiaj lasek sosnowy, jaki nieraz można spotkać w sąsiedztwie wydm nadmorskich. Pewnie gdybyśmy zaczynali gdzieś od Chechła, byłoby bardziej piaszczyście, kiedyś nam się w taką bardziej wydmową część udało dotrzeć, ale tym razem wycieczka była planowana jako krótka. Nawet i jednak w tej bardziej zarośniętej części, pustynność jest nieźle widoczna, ilekroć tylko gdzieś wydeptana zostanie ścieżka, czy jeszcze lepiej – zostanie wyjeżdżona droga (albo jak pies zacznie kopać). „Lesistość” nie spowodowała dotąd bowiem rozwoju podszytu, piasek jest co najwyżej przykryty warstwami igieł, które z czasem może utworzą żyżniejszą glebę.

Na pewno pomogą w tym grzyby, które pojawiły się razem z drzewami. Już bowiem od samego początku, między drzewami widać stada uroczych muchomorków we wszystkich odcieniach jasnej czerwieni i oranżu, o kształtach od talerzowatych po kuliste.

Ludzkość dzieli się w tym miejsu na dwie grupy: jedni widząc te muchomory mówią „a fuj, same muchomory”, drudzy mówią „skoro tyle jest muchomorów, to niemożliwe, żeby nie było nic innego”. My należymy do  tej drugiej grupy, bo wiemy z doświadczenia, co tu można znaleźć (aczkolwiek nie napalaliśmy sie na wielkie zbieranie, bo deszczu od kilku dni nie było, co zwłaszcza na pustyni nie pomaga w rośnięciu grzybów). I faktycznie wystarczy odrobina doświadczenia, i leniwy spacer między drzewkami kończy się wypatrzeniem kapeluszy jak najbardziej przyjaznych podniebieniu.

Z czasem natrafiamy na miejsca, w których nic, tylko usiąść i ciąć. Po dwóch godzinach kończymy spacer z dwiema pełnymi reklamówkami (wiem, grzybów się nie zbiera w plastik, ale naprawdę jechaliśmy się przespacerować), z których w domu po odrzuceniu zarobaczywiałych, zostają dwie duże miski. Po pochłonięciu pierwszej, czujemy się cały czas dobrze:)

Nie będę jednak ukrywał, że nie zależy mi szczególnie na tym stanowisku grzybiarskim. Wolałbym jednak, żeby Pustynia stała się znów bardziej pustynna. Lokalne gminy też tego podobno chcą i mam nadzieję, że im się to w końcu uda. Na grzyby mogę w koncu pojechać do dowolnego z „normalnych” okolicznych lasów, a najbliższa następna pustynia jest.. sam właściwie nie jestem pewien, w Azji?