Rzuciła mi się w oczy w TV reklamówka jakiegoś produktu nabiałowego (nawet gdybym zapamiętał jakiego, to i tak bym nie napisał, nazwijmy go umownie jogurtem). W reklamiej tej dzieciak (jak ja nie lubię reklam wykorzystujących dzieci..), ośmiolatek bodajże, ma tradycyjnie jakieś marzenia, wykonuje podskok, nawet maluje sobie jogurtem wąs pod nosem. A potem pojawia się Matka Mistrza opowiadająca, że ona zawsze chciała dla dziecka tego co najlepsze i dawała mu odpowiedni produkt nabiałowy. Tak z grubsza, bo widziałem raz i nie uczyłem się na pamięć.

No i tak się zastanawiałem – z wiadomych względów – jaki to mógł być jogurt? Jak w tytule? Bananowy zagryzany bułką? Czysty zagryzany bułką i bananem? Aha, dla przypomnienia: w latach dziecięcości Mistrza z Wisły, w sklepie nie było bananów:) (aczkolwiek smakowe serki homogenizowane już chyba tak).

Eliminacje przegraliśmy już wcześniej, formalnie w ostatnią sobotę, faktycznie.. to pewnie w Bratysławie (może w Belfaście), więc wczorajszy mecz w Chorzowie był bez znaczenia. Tak sobie myślę: jakby tak od tego meczu miał zależeć awans, to groziłoby to jakąś poważną awarią układu krążenia. Ta gra „o zwycięstwo” w śnieżycy, ten samobójczy gol na początku meczu (drwiący komentarz „Gancarczyk do ataku” wcale nie był pozbawiony sensu), te niewykorzystane sytuacje za sprawą indolencji własnej lub wyczynów Muchy, ten o mało co karny w doliczonym czasie gry.. Na szczęście można było patrzeć bez wielkich emocji (odgadując tok akcji po ruchach piłkarzy, bo piłki nie było widać – kolejny przyczynek do spotkania z NFZ), jak już się patrzeć zaczęło.

Zapamiętamy na pewno ten mecz-kuriozum (kiedy widzieliście mecz polskiej reprezentacji w takich warunkach pogodowych, żeby na tym poprzestać?), ja osobiście rad jestem niezmiernie z jednego momentu. W pierwszej połowie (widziałem powtórkę w przerwie) Mariusz „Motywacja” Lewandowski całkiem ładnie przymierzył trafiając w poprzeczkę. Zobaczyć poprzeczkę otrzepującą się ze śniegu: bezcenne.

Nie, nie zwariowałem:) Zajrzałem niedawno na Kiedrosport, specjalizujący się w sportach niszowych, rzadkich, nietypowych i alternatywnych, i znalazłem tam bardzo ciekawą informację. Otóż maniacy statystyki postanowili prześledzić historię meczów międzypaństwowych, jako ciąg pojedynków o mistrzostwo świata (jak w boksie czy szachach), zaczynając od pierwszych potwierdzonych historycznie spotkań, czyli od 1872 roku. Przez blisko cztery dekady „tytuł mistrzowski” nawet nie miał szansy opuszczenia Wysp, bo pierwszy pojedynek „mistrza” z drużyną z kontynentu został rozegrany z 1909 roku, a pierwszym niewyspiarskim mistrzem została w 1931 roku Austria. Europę tytuł opuścił w 1950 roku, kiedy w pamiętnym meczu na MŚ Anglicy przegrali z USA. Od tej pory tytuł zasadniczo krąży między Europą a Ameryką Południową.

Z czasem tytuł postanowił trafić i w nasze ręce:) Po raz pierwszy szansę na jego zdobycie mieliśmy w 1947 roku (porażka 4-5 w Sztokholmie ze Szwecją). Udało się w piątej próbie, za to w jakim stylu – na hiszpańskim Mundialu’82 rozbiliśmy peruwiańskich mistrzów 5-1 (do dziś pamiętam, jak oglądałem na czarno-białym telewizorze; kto nie pamięta, może zobaczyć tu, tu – „Boniek do Buncola, cudowna akcja!”, Ibrahimovic mógł się na niej uczyć:) – i tu). Jak wiadomo, straciliśmy ten tytuł jeszcze na tych samych mistrzostwach (wraz z szansą na ten prawdziwy). Odzyskaliśmy go jeszcze później w 1989 roku, wygrywając z Rumunią, ale po niecałym miesiącu odebrali go nam Szwedzi. Później nie udało się go zdobyć nawet na Irlandczykach:)

W sumie mistrzem byliśmy przez 41 dni. Nie plasuje nas to wysoko na liście, wyżej są tacy mistrzowie jak Izrael, Gruzja, Kostaryka, Angola i Zimbabwe. Dobrze, że przynajmniej Antyle Holenderskie (mistrz z 1963 roku) są za nami:) Ale nie mówcie o tym za głośno w PZPN, bo Piechniczek znowu będzie udowadniał swojej wyższości nad sami wiecie kim.*

PS. Byłbym zapomniał – oczywiście muszę podać link do listy.

*[UZUPEŁNIENIE] i tak nie miałby racji, bo sami wiecie kto też zdobył tytuł mistrza świata w 1985 roku, wygrywając z Bułgarią, i utrzymał ten tytuł dłużej niż Piechniczek, bo prawie półtora miesiąca

Te dwa słowa to być może najbardziej znany cytat z wypowiedzi byłego już selekcjonera reprezentacji Polski Leo Beenhakkera (swoją drogą, trudno mi znaleźć oryginalny cytat, bez spędzenia godzin nad Google). Od dawna są przedmiotem drwin, rozumiane jako byt sam w sobie, wiadomy tylko Holendrowi (bardzo interesującą próbę interpretacji znalazłem tutaj). A do mnie właśnie dotarła oczywista oczywistość. Otóż było nie bylo, te słowa należy interpretować w tym języku, w którym były wypowiadane. Po angielsku „international” znaczy oczywiście przede wszystkim „międzynarodowy” (co w przypadku określania poziomu ledwo obiecujących piłkarzy rzeczywiście brzmi mocno na wyrost). Ale w kontekście sportowym, w wyspiarskiej wersji angielskiego, „international” znaczy ni mniej, ni więcej, tylko „reprezentant” (np. Polish international Rasiak, w kontekście Beenhakkera proponuję choćby ten cytat „The 63 year old Dutchman has coached at club and international level for almost forty years„). A nazwanie np. Piotra Polczaka „zawodnikiem na poziomie reprezentacyjnym” (jak sięgam pamięcią, po zakończeniu roku „Piłka Nożna” klasyfikowała piłkarzy, i takie określenie było jednym z poziomów jakości zawodnika) to może też trochę przesada, ale już raczej nie powód do drwin (a poza tym tego rodzaju słowa w ustach trenera mają też zawodnika zmotywować). Czyżby więc to tylko problem bariery językowej? Może. Ale przynajmniej nam po Beenhakkerze (oprócz wspomnień miłych z eliminacji Euro 2008 i gorszych z okresu późniejszego) fajny mem został;)

Właściwie to czekam, aż ktoś wygłosi referat na ten temat.

Drwię sobie, bo nic innego już nie zostało.

A Słowacy i tak postanowili pozamiatać i zagrać z nami o coś, czyli będzie coś jak z Holandią w 1993.