Spragniony nieco wieści z nowojorskich kortów, zerknąłem dziś rano na stronę US Open. Jedyną nowością była niestety informacja o przełożeniu wszystkich meczów z powodu deszczu, więc lekko zawiedziony zajrzałem jeszcze do aktualnego planu meczów na popołudnie, wieczór i noc. Znalazłem debel męski (gratulacje, już zdążyli wskoczyć do półfinału), debel żeński (still waiting) oraz całą masę meczów mniej spostrzeganych, które rozgrywa się w drugim tygodniu, kiedy nastąpi już główny odsiew singlistów. A wśród mikstów, weteranów i juniorów – także turniej niepełnosprawnych. 

Byłem tym lekko zaskoczony – lekko, bo o rozgrywkach tenisowych na wózkach wiedziałem, zaskoczony jednak, bo nie wiedziałem, że mają i swoje turnieje wielkoszlemowe. Rozgrywane osobno w kategorii zawodników ze sprawnymi rękami (panie i panowie oddzielnie) oraz z niesprawnymi rękami (nazwa „quads” uparcie kojarzyła mi się z czym innym, zanim doczytałem o co naprawdę chodzi), którzy poruszają się na wózkach napędzanych elektrycznie. 

Moją uwagę zwróciła przy tym pewna nadreprezentacja Holendrów w tej dyscyplinie. Na ośmiu ćwierćfinalistów (tak właściwie to wszyscy uczestnicy zaczynali od ćwierćfinału) było ich trzech, na osiem ćwierćfinalistek z Kraju Tulipanów pochodziło aż pięć (zdobyli też najwięcej medali na ostatniej paraolimpiadzie). Nie przypuszczam, że oznacza to szczególne narodowe uzdolnienia, pewnie po prostu ten sport jest tam bardziej wśród niepełnosprawnych promowany na co dzień.

 

Aha: w grze na wózkach obowiązują te same zasady, tylko piłka może się dwa razy odbić.