Czytam regularnie doniesienia z Libii, najczęściej za pośrednictwem blogu Al-Dżaziry. Dziś napisali, że rozbieżność stanowisk politycznych pomiędzy rządzącymi, a rebeliantami, wydaje się nieprzekraczalna – jedni nie zgadzają się negocjować Libii bez rodziny Kaddafich, drudzy nie chcą słyszeć o Libii z rodziną Kaddafich. Rozwiązanie militarne w najbliższych miesiącach nie wydaje się realne, bo NATO uniemożliwi wojskom rządowym zdławienie rebelii, a rebelianci bez poważnego dozbrojenia i doszkolenia nie będą w stanie posunąć się wiele bardziej do przodu (historia afrykańskich walk w II wojnie światowej przypominała wańkę-wstańkę – jak jedni gonili drugich, aż się oddalili od swoich zapleczy, tak po chwili drudzy w rewanżu robili to samo pierwszym, aż wreszcie Montgomery zebrał taki potencjał militarny i logistyczny, że mógł wreszcie pociągnąć z armią do przodu nie bojąc się o brak kontaktu z tyłami). Przewrót polityczny też zdaje się coraz mniej prawdopodobny, bo klany na zachodzie kraju nie mają chyba dość siły i determinacji, żeby otwarcie wejść w konflikt w Kaddafim i jego armią, i być na tyle przekonującym, aby Kaddafiego opuściili sojusznicy.

Zostaje więc rozwiązanie dyplomatyczne, przy czym liczenie na to, że Kaddafi wystraszy się presji, jest raczej naiwne. Jak wybrnąć z tego pata? Zostaje tylko metoda zjeść ciastko i mieć ciastko, choć rodzina Kaddafich będzie bardzo gorzkim ciastkiem. Tak sobie myślę, czy gdyby Kaddafi zdecydował się wyjechać definitywnie, a przynajmniej części jego rodziny (nie chcę nawet próbować się zastanawiać, którzy z synów czy córek byliby akceptowalni dla wolnej Libii) zagwarantowano by prawo powrotu po wyborach i osiedlenia się gdzieś w rodzinnej Syrcie – czy to byłoby jakimś rozwiązaniem?

Cóż, i tak mnie blogera nikt o zdanie nie zapyta, a ja nie będę słał nawet maili do uczestników tej gry:)