Doprawdy, mózg się lasuje: wielki samolot wypełniony pasażerami wziął i nagle zniknął. Żeby to jeszcze było w jakimś transoceanicznym przelocie podczas burzy, ale nie: zwyczajny lot na trasie Kuala Lumpur-Pekin (kawałek drogi, przyznajmy), i oto w świecie wypełnionym prawie po brzegi telefonami, nadajnikami (i podsłuchami NSA) nagle w ciągu paru minut znika z radarów bez śladu (Edward Snowden, where are you?). 

Śledzę losy tego lotu, wiedziony niezdrowym zaciekawieniem lub intuicją, że stało się coś nadzwyczajnego. Od początku jedną z moich myśli było iście hollywoodzkie „jeżeli samolot zniknął z zasięgu radaru i za chwilę nie objawił się gdzieś na ziemi w mniejszych lub większych kawałkach, to znaczy, że ktoś celowo wyłączył mu urządzenia sygnalizujące pozycję”, przy czym w odróżnieniu od dominujących koncepcji „genialnego hakiera ze smartfonem” raczej rozważałem ekipę dobrze obeznaną z architekturą samolotu, która kanałami technicznymi dotarła niepostrzeżenie do właściwych wtyczek (włącznie z myślą o podłączeniu urządzeń wysyłających nieprawdziwe sygnały, ale to jak na razie ten akurat wariant nie ma nic wspólnego z rzeczywistością). Ponieważ koncepcja z porwaniem (dokonanym przez pasażerów, załogę lub intruzów, jakkolwiek) była jakoś odruchowo przez wszystkich odsuwana (także dlatego, że w przypadku porwania odruchowo każdy szuka żądań porywaczy, których oczywiście nie było), większą popularnością cieszyły się analizy, jakiego rodzaju awaria mogła nastąpić na pokładzie, powodująca utratę łączności i zarazem lot w zupełnie nieznanym kierunku (zwłaszcza pomysł łączący pęknięcie przy antenie pojawiające się w ostrzeżeniach dla Boeinga 777 z niedotlenieniem wszystkich na pokładzie jak w przypadku katastrofy Helios 522 był uważany za prawdopodobny na zwiedzanych przeze mnie forach lotniczych).

Dziś właściwie przeważa już pogląd, że ktoś na pokładzie świadomie powyłączał urządzenia komunikacyjne, skierował maszynę na zachód i poleciał w kierunku Andamanów, pozostając w powietrzu prawdopodobnie przez ponad 4 godziny (tak sugerują dane satelitarne, których szczegóły pozostają nieznane). Formułowanie jakichkolwiek teorii przypomina budowanie zamków na piasku (na dodatek podczas poszukiwania igły w stogu siana, nie mogłem sobie darować tej nadużywanej już w tej sprawie frazy), wszelkie strzępy informacji mogą być przydatne albo całkowicie wiodące na manowce. Mnie w tej chwili zastanawia: jeżeli samolot leciał w kierunku Andamanów (korytarzem wykorzystywanym przez samoloty latające na Bliski Wschód i/lub Europy) to po upływie czterech godzin od momentu, kiedy go prawdopodobnie ostatni raz widziano na radarach (w świetle tego co na razie ujawniono), powinien jeszcze lecieć już po wschodzie słońca, a więc powinien być widoczny, gdyby wleciał nad ląd i zwłaszcza gdyby na tym lądzie miał powrócić na ziemię (a cztery godziny lotu mogły wystarczyć na parę tysięcy kilometrów). Co innego, gdyby leciał nad morzem – ale w tym celu musiałby znacząco skręcić gdzieś w kierunku oceanu (dlaczego dobrze poinformowani przedstawiciele administracji amerykańskiej sugerowali, że spoczywa na dnie Oceanu Indyjskiego, a nie Zatoki Bengalskiej…), może po to, żeby trzymać się z dala od zasięgu indyjskich radarów. Z drugiej strony, indyjska flota podobno dostała rozkaz rozpoczęcia poszukiwań wzdłuż swojego zachodniego wybrzeża.

Nie wiem, czy kiedykolwiek zagadka lotu MH370 zostanie rozwiązana. Już teraz jednak spodziewam się, że zostanie wykorzystana w popkulturze, w filmach czy książkach. W końcu mnie w tyle głowy cały czas siedzi pomysł Fredericka Forsytha sprzed dziesięciu lat, aby terroryści do zamachu użyli statku udającego zupełnie inny statek…