Czechy niemal automatycznie kojarzą się z piwem. Byliśmy więc niewątpliwie zaskoczeni, kiedy w promieniu kilkuset metrów od naszej kwatery znacznie częściej rzucały nam się w oczy winiarnie, niż typowe piwiarnie. Były nieskomplikowane do bólu – kilka stolików wewnątrz, kilka na zewnątrz, szafka z flaszkami, lodówka z przekąskami, i rząd beczek z których toczyli wino wedle życzenia, do kieliszka, do karafki, do butelki (za drobną opłatą butelkę PET dorzucali, jak kto nie miał własnej), podstawowa cena była za litr. I wszystko w zasadzie z czeskich (morawskich raczej) winnic, nawet jeśli wino nazywało się niebieskie portugalskie. 

Spodobały nam się w okamgnieniu (jako koncept, nie jako każda z osobna). Sympatii wystarczało nam nawet na to, by w potwornym deszczu (jakby kto wiadra na głowy wylewał) zmierzać wieczorem do winiarni (przestanie być tak dramatycznie jak dopowiem, że zaczęło lać w połowie czterystumetrowej drogi), ryzlink rynsky wart był tego. Starają się tam jak mogą, w jednej z nich były specjalne promocje (rozpisane w karcie na cały rok naprzód), na Dzień Dziecka każde dziecko miało prawo do jednej darmowej lampki (czy nie zapomniałem dodać, że chodziło o dzieci w wieku 18-20 lat?). Nie pamiętam jaka promocja dokładnie była dla zakochanych, bardziej mnie frapowało, dlaczego akurat 1 maja?

Winiarnie, jak to winiarnie. Prawdziwe zaskoczenie przyszło, kiedy w małych wioskach w zwykłych lokalnych sklepikach zobaczyłem takie same beczki, z takimi samymi winami (choć niekoniecznie w pełnym wyborze, oczywiście). Ceny za litr, oczywiście.

(za tytuł przepraszam, nie chciał się wymyślić lepszy)

Wychodzimy na praski rynek Starego Miasta. Na rynku tradycyjny i spodziewany tłum, tu grajek, tam jazzband, tu mim, tam drugi mim (fantastycznie wyglądało jak dwóch takich wymalowanych zrobiło sobie przerwę na pogawędkę, jeden pomalowany na srebrno, drugi na złoto), sporo turystów (choć jeszcze nieprzesadnie, wcześnie było). Elementem nieoczekiwanym było stadko młodych ludzi na segwayach, wykonujących sobie swobodne ewolucje, których głównym celem było zwrócenie uwagi na ich pojazdy – i ich wynajęcie przez turystę, w sumie nie wpadali na ludzi, a na siebie za bardzo też nie. 

Muszą być te segwaye całkiem popularne, patrząc na ilość punktów je oferujących, ale i korzystających nie brakowało. Największym chyba zaskoczeniem było uświadomienie sobie, że maszynki te całkiem dobrze sprawują się w jeździe pod górę, kiedy spacerowaliśmy po petrzyńskim parku (położonym na zboczu petrzyńskiego wzgórza o całkiem pokaźnej wysokości). Rodziło to trochę dyskomfortu, bo nie będąc zbyt głośnymi, segwaye nazbyt szybko zbliżały się do człowieka na podejściu, w tempie nieosiągalnym dla zwykłego rowerzysty, i nawet jeżeli to jadący mieli obowiązek uważać na idących, to obawy o kolizję spowodowaną nieuwagą (czy głupią reakcją Juniora) zaburzały jednak wewnętrzną harmonię osiaganą dzięki słoneczku, zieleni i poczuciu urlopu (piwo pojawiało się dopiero wieczorem). Precz z eufemizmami, zwyczajnie nie lubiłem tych turlających się pod górę (w dół zresztą też nie), aż w pewnej chwili pojawiła się szajba jak z Młynarskiego i pomyślałem sobie: „A co jak im taki segway w połowie zbocza nawali i będą musieli te kilkanaście* kilo zataszczyć na dół…”

Zagłębiamy się w uliczki Malej Strany, szukając najlepszego miejsca na zjedzenie obiadu. Na Maltezskim namesti wokół pomnika jeździ segwayami w kółko grupka Niemek (wnioskowałem z języka którym się posługiwały). Gdzieś przy trzecim pełnym radości kółku postanowiły zacząć śpiewać piosenkę rozsławioną przez wracających do domu z mundialu zwycięskich niemieckich futbolistów, nie mam tylko pewności, czy zachowały pierwotne „so gehen die Deutschen”, czy dostosowały czasownik do swojej jazdy. 

Chyba jednak nie lubię segwayów.

*w rzeczywistości to podobno ponad trzydzieści

Wchodzimy do sklepiku zrobić drobne zakupy typu owoce czy masełka. Obojętnie dość przyjmujemy fakt, że za ladą stoi Wietnamka, a pomaga jej druga (tak nam się jakoś wydawało że to Wietnamka, a nie Chinka czy Koreanka, ale tak w stu procentach nie czuję się ekspertem). Następnego dnia wchodzimy do sąsiedniego sklepiku, tam również azjatycka obsada. Zerkamy z głupia frant do trzeciego, później do następnych, zaczynamy mieć wrażenie, że drobny handel w Pradze został przez Azjatów zmonopolizowany, nieważne czy w sposób mafijny, czy nie, Czesi (jako pracownicy) skupiają się głównie w marketach.

Na Starym Mieście z kolei przyciągają wzrok tajskie masaże. Obok salonu figur woskowych (co poradzę, taka moda na imitacje), w tej samej kamienicy zaprasza salon masażu stóp (jak znajdę zdjęcia to jako dorzucę), na ulicy naganiacz próbuje zachęcać do skorzystania. Przy Rynku przyciąga wzrok efektowna kamienica Storcha, póki nie spojrzy się na parter, pewnie dobrym wytłumaczeniem faktu, że na większości zdjęć pokazuje się malowidło ciągnące się od pierwszego piętra w górę, jest znajdujący się na parterze kolejny tajski salon… Przypomina mi się, jak w Paryżu naleśniki sprzedawali Chińczycy, trend jak widać jest, także kiedy oferta sklepu z czekoladkami obejmuje głównie produkty belgijskie. 

Mimo wszystko jednak za przesadę uznałem Murzynów ubranych w marynarskie ubranka, zachęcających do rejsów po Wełtawie.