Jeden celny strzał dzielił Tomasza Sikorę od tytułu mistrza świata na 20 km. Jeden niecelny strzał zepchnął go na dziewiąte miejsce. To jest sport. Sam zawodnik przyznał otwarcie, że ma pretensje wyłącznie do siebie samego, bo na strzelnicy wszystko zależy tylko od niego.
Bezmyślny jest jednak komentarz dziennikarza, że w następnej konkurencji Sikora musi lepiej strzelać i szybciej biegać. Bezmyślny po zawodach, w których Sikora miał najszybszy czas biegu i strzelania (nie licząc karnych minut).
Co do strzelania, oczywiście liczę na to, że wreszcie Sikora nie straci medalu na strzelnicy. Cóż jednak powiedzieć o jego koledze z reprezentacji (mniejsza o nazwisko), który na jednym ze strzelań (i to chyba pierwszym) miał 0 celnych? Pożyczył broń od przygodnego myśliwego?

Nieraz wzdycham, patrząc na wyniki konkursów skoków narciarskich, że trudno na podstawie samego zajętego miejsca ocenić występ skoczka. Z pozoru wystarczająca do oceny występu powinna być nota za skoki, ale ona też niekoniecznie mówi o warunkach panujących na skoczni (średnich, a nie w momencie skoku). O ile bowiem często granicą zakwalifikowania się do drugiej serii jest uzyskanie „minimum przyzwoitości”, czyli 100 pkt (co tak naprawdę jest wynikiem słabym”, o tyle czasem nie wystarcza i 115 pkt, które prywatnie uważam za granicę niezłego skoku (115 pkt to jest skok na granicę punktu konstrukcyjnego, z notami rzędu 18,0-18,5). Przypuszczam, że dobre efekty dawałoby porównanie ze średnią notą uzyskiwaną w serii, lub z notami zawodników z miejsc obranych za benchmarki, ale najpierw musiałbym obrobić w podobny sposób z kilkadziesiąt zestawów wyników, żeby coś być w stanie powiedzieć:).

Rozważania te powróciły do mnie pod obejrzeniu konkursu skoków w Sapporo, w którym Stefan Hula zajął historyczne 10. miejsce (a Stoch 13). Tak, to nazwisko to pewien powód do alarmu:) Wciąż bowiem ten zawodnik nie błyszczy czymkolwiek, lecz co najwyżej może skorzystać z okazji. O sile tego konkursu w Sapporo wiele mówi tytułowa nota 96,1 pkt – to nota trzydziestego zawodnika. Po dwóch skokach. Bez upadków. Tak, właśnie tak – do zakwalifikowania się do drugiej serii wystarczyło zdobyć niecałe 49 pkt (tym koszmarniejsze jest, że dwa orły z naszej reprezentacji nawet tego nie osiągnęły). Nie wiem, co Hofer i spółka mieli na myśli ustalając długość rozbiegu, ale udało im się osiągnąć koszmarny efekt: w całym konkursie ledwie 5 skoków (w dwóch seriach!) powyżej punktu konstrukcyjnego, zawodnicy z czołówki Pucharu Świata uzyskujący poniżej 100 pkt za skok. Stefanowi Huli należy o tyle oddać sprawiedliwość, że w tych anormalnych warunkach oddał dwa względnie równe skoki na 111 (czyli jak Fortuna 37 lat wcześniej:)) i 106 m, podczas gdy zawodnicy z nim porównywalni i teoretycznie lepsi potrafili w tym samym czasie spadać wiele metrów bliżej.

 

W historii można się zapisać na rózne sposoby – czymś wielkim lub czymś małym, czymś radosnym lub czymś tragicznym. Podobnie w sporcie pamiętamy i wielkie zwycięstwa i spektakularne klęski, zdarzenia komiczne oraz dramatyczne.

W telewizorze lecą mi ostatnio głównie (courtesy of VHS:)) powtórki z odbytych niedawno w Helsinkach Mistrzostw Europy w łyżwiarstwie figurowym. Dzisiaj oglądałem tam półokiem między innymi program dowolny młodej izraelskiej pary sportowej Jekatieriny i Fiedora Sokołowych (wiem, typowe nazwiska izraelskie). We wcześniejszym programie krotkim zapamiętałem ich głównie przez to, że oboje zdaje się są nastolatkami,* co nie przeszkadza im być małżeństwem:) Umiejętności mają na razie nieduże, jechali na miejsce 15+, generalnie do zapomnienia (nawet potknięcia nie były spektakularne). Przyszedł jednak skok skakany równolegle. Jekatierina nie utrzymała rotacji, przekręciło ją, usiadła. Wstała, ale nie ruszyła dalej. Okazało się, że już właściwie siedząc, pechowo zawadziła kolanem o własną łyżwę. Po chwili zobaczyliśmy krew na nodze, krew na lodzie, nosze wyciągnięte z zaplecza..

Zważywszy na ich potencjalne miejsce, to może mały dramat (choć czy dla sportowca istnieje takie coś jak mały dramat, kiedy przymusowo kończy swój występ?). Upadki zdarzały się i wielkim (ja mam w pamięci upadek Mandy Woetzel, po którym nie mogła złapać tchu i musiała się wycofać, a walczyli wtedy z Ingo Steuerem o podium, wg googla w Lillehammer to było). W każdym razie, zostaną zapamiętani znacznie lepiej, niż większość ich rywali.

PS. Tytuł notki to trawestacja zwrotu "Melpomene na bieżni" użytego w "500 zagadek olimpijskich".

*Sprawdziłem. Tylko ona jest. Małżeństwem są nadal oboje:)