Herodot podaje, że perski król Kserkses miał rozgniewać się na morze, które zniszczyło postawione z jego rozkazu mosty dla wojska, i skazać morze na chłostę i zakucie w żelazo. Opowieść ta, tak pięknie pokazująca rozdźwięk pomiędzy nieznoszącą sprzeciwu wolą, a możliwościami, zapewne przychodzi na myśl każdemu posiadaczowi dzieci, w tym także Rodzicom, i wydaje się czasem, że niewiele w tej mierze może Rodziców zamówić. Ale kiedy wieczorem Junior zbyt długo grzebie się z pójściem spać, co kończy się nieuchronnym przekroczeniem ustalonego od dawna limitu czasowego pozwalającego na pewne małe wieczorne przyjemności, krzyk Juniora pod adresem wskazówki zegara:
– A ja nie chcę, żeby była na szóstce, niech wróci na trójkę!
i rozśmiesza, i zaskakuje nieco.

Relacja Juniora z Psem to temat-rzeka. Ostatnimi czasy Pies nabrał niezdrowej tendencji do bacznego obserwowania, jak Junior je cokolwiek (takim bardzo wymownym wzrokiem), co ma niewątpliwy związek z tym, że Junior jada różne rzeczy w różnych miejscach i częstokroć przy tej okazji coś opada na podłogę (niezamierzenie).

Dzisiaj, kiedy Junior zbierał się do pójścia na górę, postanowił zabrać niedokończoną miseczkę ciastek (żeby zjeść do reszty przed kąpielą). Pies na ten widok zaczął sprawiać wrażenie, jakby chciał trafić Juniorowi prosto do ręki (co spotkało się z głośnymi komentarzami Rodziców). Junior ze swojej strony nic nie powiedział i pakował się dalej (a zwykle sporo rzeczy zabiera do pokoju na dobranoc). Kiedy zdawał się być gotowy do drogi, Matka rozejrzała się i ze zdziwieniem pyta, co Junior z ciastkami uczynił? Na co Junior triumfalnie wygrzebuje miskę spod leżącego na fotelu swetra Ojca.

Postarał się, żeby Pies mu niczego nie podwędził, a co:)

Junior pracowicie uczy się nazw ulic, z którymi miewa styczność. W swojej okolicy recytuje już chyba wszystkie, a i jak się wybierze do centrum miasta, to i wtedy stara się zapamiętać nazwy (nie dla samego rzucania nazwami, lecz wiążąc je z właściwymi miejscami). Później natomiast zaczyna się radosne przetwarzanie tych nazw na własny użytek. Po ostatniej wycieczce do miasta, na spotkanie ze świątecznym tramwajem, opanował parę nazw w ścisłym centrum (czym się chwalił zaraz po powrocie do domu). W wieczornej kąpieli, kiedy bawił się samochodzikiem, Ojciec nagle usłyszał, że auto jedzie ulicą Marszawską (łatwe do rozpoznania), potem ulicą Kitnicką (to już zupełnie własna kreacja), a wreszcie ulicą Szóstego Muzeum. To ostatnie było dla Ojca prawdziwym zaskoczeniem (Matka po namyśle znalazła w tym nawiązanie do ulicy Trzeciego Maja) i – nie przeczę – źródłem małego podziwu. Na koniec kąpieli Junior dodał jeszcze ulicę Dziewiętnastego Sznurka, ale tu prostą inspiracją były nazwy pochodzące od historycznych nazw ulic, które Rodzice sobie nieopatrznie wtedy na głos przypomnieli (Piętnastego Grudnia;) – kto pamięta, skąd taka nazwa?), a Junior zdradzał już wtedy objawy szybko rosnącego zmęczenia..