Młoteczkiem

Siedziałem grzecznie przy laptopie, pracując zajadle, kiedy małżonka podeszła do mnie z dziwnym nieco wyrazem twarzy. Gestem nie znoszącym sprzeciwu nakazała mi, abym wytężył wszelkie siły w celu pełnego panowania nad odruchami, po czym podsunęła mi gazetkę reklamową pewnej sieci handlowej (skądinąd czasami zacnej). Spojrzałem.

Zabawki i gadżety w dzisiejszych czasach wymyśla się różne i przeróżne. Jako żem człowiek już w latach swoich, z rosnącym poczuciem konserwatyzmu (to temat na osobną notkę, co się zbiera), pewnych rzeczy bym nie wymyślił, a jak już je ktoś wymyśli, to faktycznie dziwnie reaguję. Ale zapewne istnieje wśród młodszych pokoleń poważne zapotrzebowanie na poduszkę-pamiętnik, zamykany na kłódkę, ze zmywalnym pisakiem w zestawie (zgaduję, że przestrzeń do pamiętnikopisania jest z plastiku, tak wygląda na obrazku). I co ważniejsze, z głośnikiem i możliwością podłączenia mp3. Jest jeszcze trendy dizajn, ale nie będę przecież lokował produktu. 

Pamiętniczek był jednak niczym wobec zabawki motoryzacyjnej (już miałem polecieć stereotypem i napisać „dla chłopców”, bo dizajn pamiętniczka raczej „dziewczęcy”, koci bardziej niż różowy). Pojazd (markowy, a jakże) był bowiem.. w gipsie. Nie, nie żeby udawał połamanego w wypadku (chyba bym prędzej sobie wyobraził), był po prostu ukryty w gipsowej kostce, którą należało rozbić w celu wydobycia auta. W zestawie był samochód, gips, forma i specjalny młoteczek do rozbicia gipsu. 

Gdybym miał młoteczek pod ręką, to bym puknął. W głowę. Praca poszła precz, nastrój uciekł bezpowrotnie (zresztą i tak za chwilę wychodzę). Nad odruchami zapanowałem (bo dziecko słuchało).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s